A million miles away

img_5313

Lieve Bas,

Vandaag begin ik met het schrijven van een blog voor jou. Het is nu 3 maanden en 10 dagen geleden dat je van ons weg bent gegaan.

Als ik terug kijk op de afgelopen weken, maanden, dan voelt dat als een op drift geraakt zijn in een onmetelijk uitgestrekte oceaan, zonder enig baken.

Rory Gallagher verwoordt het prachtig in zijn song: “A Million Miles Away”. Hij zingt “I’m a million miles away sailing like a driftwood on a windy bay.”

Vanmorgen bekeek ik oude fotoalbums en merk dat ik niet ongedwongen naar de kinderfoto’s van jou kan kijken. Er hangt een sluier overheen. Een sluier van verdriet. En als ik kijk naar recente foto’s kijk heb ik steeds de neiging te onderzoeken hoe ik denk dat jij je voelt. Op de meeste foto’s kijk je vrolijk, maar er zijn ook foto’s waarop je serieus kijkt en in gedachten bent. Ik zoek daar iets achter.

Heb je je net als Rory Gallagher a million miles away gevoeld als een op drift geraakt stukje hout in een oceaan? Geen contact met wat of wie dan ook? Al helemaal onthecht? En als dat zo is, wanneer is dat dan begonnen? Op de kinderfoto’s zie ik een blije levenslustige jongen en zelfs op de laatste foto die van jou gemaakt is op de vrijdag voor jouw sterven kijk ik naar iemand die helemaal vrede uitstraalt met zichzelf. Foto’s nemen we mee naar herinneringen en naar nieuwe vragen in de immens grote denkpuzzel die jij hebt achtergelaten.

Ik probeer steeds dat denken, dat als een satelliet langskomt los te laten, maar ik merk hoe hardnekkig het zich weer op de voorgrond wil dringen. Dat gevoel van op drift te zijn geraakt past dan meer bij mij dan bij jou in de laatste weken voor jouw dood. Wellicht was jij echt klaar met het leven. Verder te moeten leven zonder jou ervaar ik als loodzwaar. “I lost my captain and my crew”, zingt Rory. En hoe waar voelt dat voor mij. Ik merk nu je er fysiek niet meer bent wat een ongelofelijke leegte je hebt achtergelaten. Alsof ik mezelf zonder jou weer opnieuw moet gaan uitvinden en hoe ingewikkeld is dat! Moeilijk omdat het leven van de mensen om me heen ogenschijnlijk een stuk eenvoudiger is dan het mijne. Het voelt als een kloof, het lijkt alsof ik daadwerkelijk miljoenen kilometers van het gewone dagelijkse leven afsta. Het geeft vervreemdende gevoelens en maakt dat ik soms contact met anderen vermijd. Alsof ik niet geconfronteerd wil worden met gewone gelukkige levens, zoals ik denk dat anderen die beleven. Omdat het te ver afstaat van mijn ervaringen op dit moment.

En toch de liefde die ik voor jou voel is meer dan ooit aanwezig. En als dat is wat we zijn, als al het andere is weggevallen, het lichaam, onze gedachten en gevoelens, dan ben je meer dan ooit bij me.

Over miljoenen kilometers ver weg gesproken. Gisteravond keken Ge en ik samen met Nielsmans Jasper en Louise naar de film Interstellar. Een film die jij ook gezien hebt en waarin de aarde onleefbaar is geworden en de bemanningsleden van de raket opzoek zijn naar een nieuwe leefbare planeet voor de mensheid. In de film wordt op een gegeven moment over liefde gesproken. Dat liefde, tijd en ruimte overbrugt, omdat je liefde kan voelen voor iemand die er niet is of dood is. Blijkbaar heeft liefde niets met onze ruimte-tijd dimensie te maken, maar overstijgt liefde die.

Daar waar jij nu bent bestaat tijd en ruimte denk ik niet, maar liefde des te meer omdat er zoveel is weggevallen.

 

Luno

Oneindig ver weg
Onmetelijk dichtbij

In het Hart
Voor altijd

Onmetelijk ver weg
Oneindig dichtbij

Voor altijd
In het Hart

Advertenties