There is a light that never goes out

image

Lieve Bas,

Toen jij nog heel klein was, een jaar of vier, zei je op een dag tegen me “Mama we gaan vandaag believen”, ik vroeg aan jou wat believen was. “Dat doe je als je heel veel van elkaar houdt” antwoordde je. Alsof dat volkomen vanzelfsprekend was. Je vond het volgens mij een beetje gek dat ik dat niet wist. Jouw favoriete spelletje wat we samen speelden, ’s morgens op het grote bed, was Mozes in het biezen mandje.
Jij was Mozes en te vondeling gelegd. Ik was de prinses en vond jou tussen het riet.
Je ging er helemaal voor liggen. “Oh wat een bijzonder kindje vind ik hier zomaar, waar komt die nou vandaan?” moest ik dan zeggen. Heerlijk vond je dat.

Believen, heel veel van elkaar houden hebben we vanaf het moment dat jij er was om tien over twee ’s middags op een maandagmiddag, gedaan.

Het was ook heel gemakkelijk om van jou te houden. Je was een zachtaardige invoelende jongen. Ik weet nog dat je je op basisschool plotseling op de grond liet vallen. “Waarom doe je dat Bas”, vroeg ik je. “Ik wil weten of het echt pijn doet want Wouter zegt dat ik hem pijn heb gedaan toen ik hem een duw gaf en hij viel”.

Dat betekent niet dat je een watje was. Je was altijd zeer duidelijk in wat je wel en niet in de haak vond. Kon slecht tegen onrecht. Het spelen van games paste goed bij jou. In de virtuele wereld was het een stuk gemakkelijker om tegen onrecht te strijden. Het je verliezen in epische verhalen zoals de Legend of Zelda sloot perfect aan bij je ongebreidelde fantasie. De held die met behulp van allerlei magische wapens en uitrustingen de donkere machten kon verslaan.

Met carnaval heb je je nog een keer uitgedost als Link. Het dappere figuurtje uit de Legend of Zelda.

Het Licht dat uiteindelijk altijd overwon na een lange strijd vol van gevaren. Vaak keek ik met verwondering naar de prachtige beelden en soms vol afschuw als verschrikkelijke afzichtelijke monsters en zombies jouw spellen bevolkten.

Je was heel goed in gamen omdat dat het liefste was wat je deed als kind en als jongvolwassene nog steeds. Je ging liever gamen dan dat je je huiswerk maakte.

Ook in de films bewonderde je jouw helden. Harry Potter was er zo een. Samen met je vrienden David en Jonathan volgde je de avonturen van de tovenaarsleerling die met jullie opgroeide en ieder jaar als er weer een film uitkwam een stukje ouder was geworden. Met de familie Kamp bezochten we jaar na jaar de bioscoop.
Ook Harry streed tegen onrecht en het kwaad. Je identificatie met hem ging zo ver dat je een Harry Potter tovenaarsochtend jas met toverhoed droeg.

Ook Harry verslaat uiteindelijk na een jarenlange strijd de donkere Macht van Voldemort. Het Licht overwint het duister.
De Smiths, één van jouw favouriete bands hebben een nummer getiteld “There is a light that never goes out”. Ze bedoelen naar mijn idee het innerlijke licht, onze Ziel.

Ervan uitgaande dat ook in onszelf het Licht uiteindelijk zegeviert en dat we vanuit het licht verbonden zijn met alles en iedereen kan ik nu voelen dat jij vanuit je nieuwe staat van Zijn, zuiver licht bent. En vanuit mijn innerlijk licht kan ik me met jou verbinden.

Alles is energie en ook onze ziel die na het verlaten van ons lichaam vrij kan bewegen is energie. We kunnen als we ervoor open staan deze energie, de ziel voelen en ook zien. De eerste keer dat ik jouw ziel zag was het nacht.

Ik was hogelijk verbaasd en blij verrast en maakte Vincent wakker. “Zie jij dat witte licht ook. Die bol van licht die door de kamer zoeft” Vroeg ik hem. Hij antwoordde ontkennend maar zei wel dat hij blij is dat ik contact kan maken met jou.

Het boek “Onbegrensd Bewustzijn” van Pim van Lommel gaat over bijna-doodervaringen. Hij heeft talloze mensen over deze ervaring geïnterviewd en al deze mensen zeggen hetzelfde. Ook al waren ze klinisch dood verklaard ze hebben allemaal gezien en gevoeld dat het leven na hun zogenaamde dood niet ophield. Ze konden later vertellen dat ze hun lichaam verlieten en dat ook van een afstand gade konden slaan. En ze gaven aan dat ze zich gelukzalig hadden gevoeld als onbegrensd bewustzijn.

Een ziel kan op diverse plaatsen tegelijkertijd zijn. Op de ochtend van jouw vertrek hebben we samen nog ontbeten. Op het theezakje stond een spreuk :”Welke gave zou je willen bezitten” Ik vroeg het jou. “De gave van de teleportatie”,antwoordde je.

Een uur of wat later werd deze wens voor jou bewaarheid.

Liefs Mem

Advertenties

Fly

image1

Lieve Bas,

Bij de songteksten die je via Niels aan ons achterliet zat ook een nummer van Nick Drake, getiteld Fly.

Please give me second grace
Please give me a second face

I have fallen far down
The first time around
Now I just sit on the ground
In your way

Now if its time for recompense
For what’s done
Come, come sit down on the fence
In the sun

And the clouds will roll by
And we will never deny
For it is really too hard
For to fly

Twee dagen na de begrafenis kreeg ik een ingeving om de tekst van Fly nog een keer te bekijken en het lied te beluisteren. Toen ik het weer las en nog een keer herlas werd me duidelijk dat je het nummer Fly voor mij hebt uitgekozen.

Ieder jaar wordt er in Tanworth een Nick Drake festival gevierd en wordt de vroeg gestorven  Nick in kleine kring herdacht. Vanuit de gehele wereld komen er mensen bijeen en spelen de muziek van Drake in nagedachtenis van hem. Je was een bewonderaar van de gevoelige zanger en gitarist. Ook Nick had moeite met het aardse bestaan en heeft net als jij een einde aan zijn leven gemaakt.

Afgelopen zomer ben je met Niels en zijn familie naar Engeland op vakantie geweest en hebben jullie het Nick Drake festival bezocht. Je vertelde dat sommige vertolkingen niet geweldig waren. Naast het festival brachten jullie een bezoek aan het graf van Nick. De foto die Niels ons stuurde en waarop je naast het graf zit, raakte ons diep. De foto is enige weken voor jouw eigen dood genomen. Bij mij rijst te vraag op of jij toen al wist dat je je leven zou gaan beëindigen. En zo ja in welke gemoedstoestand heb jij daar dan gezeten?

Ik weet vanuit mijn eigen verleden dat er een groot verlangen in een mens kan bestaan naar de geestelijke wereld. Daarom kan ik jouw verlangen en jouw daad ook begrijpen. Je verlangen naar bevrijding. Maar ik weet ook dat de fysieke dood niet noodzakelijk is om bevrijding te ervaren. Dat kan je ook beleven in het lichaam. Hier op aarde. Met meditatie. Via het pad naar innerlijke bevrijding zo leer ik van Eckhart Tolle en Hartmeester Naropa. Wij spraken regelmatig over meditatie maar ik denk dat het je allemaal te lang duurde. Je hebt voor een kortere weg gekozen.

Zomaar

Samen met jou ben ik de eeuwigheid ingezogen
De tijd is stil gaan staan

Zomaar ben je weggevlogen
Naar een ander nieuw bestaan

Even nog heb je in mijn armen gerust
Heb ik je zachte ogen en prachtige krullen gekust

Voor eeuwig zijn wij in liefde verbonden
In het hart hebben we elkaar weer gevonden

Liefs mem

 

Shine on

image
Lieve Bas,

In de periode kort na jouw overlijden waren we ontroostbaar maar ook enorm  geïnspireerd om een plechtigheid te organiseren geheel in jouw geest.

Via Niels wisten we welke muziek jij wilde dat er gedraaid zou worden. Terloops hadden jullie dat met elkaar besproken. Wij kozen het  nummer van Pink Floyd, Shine on you crazy diamond, als openingsnummer. Een stukje van de tekst hebben we op jouw rouwkaart gezet.

You reached for the secret too soon, you cried for the moon, shine on you crazy diamond. Threatened by shadows at night and exposed to the light.

Jij vertelde mij enige jaren terug dat het betreffende nummer van Pink Floyd een eerbetoon is aan voormalig bandlid Syd Barret die aan Schizofrenie leed.

Een geniale muzikant die krankzinnig werd. Mooi vonden jij en ik de openingstekst van het nummer: When you were young, you shone like the sun. Now there is a look in your eyes like black holes in the sky, shine on you crazy diamond.
Het nummer is meer dan 25 minuten lang en begint met het geluid van de wind. Op jouw begrafenis waaide het in de open zonovergoten aula. Jouw vrienden stonden op dat moment te wachten met de kist. “Een episch moment” zo zou je het zelf verwoord hebben. Een vlinder vloog even later naar binnen en streek op de bloemenzee neer. Ze vervolgde haar weg door diverse mensen aan te tippen.

Op het moment dat de kist met jouw lichaam de aula binnenkwam, cirkelde er hoog boven jou een roofvogel.

Ik heb niet het idee dat jij krankzinnig bent geworden. Alles wijst erop dat je met je volledige verstand en een goede voorbereiding tot jouw finale daad bent gekomen. Wel vermoed ik dat je een enorm verlangen had naar een de andere wereld.

In het nummer van de Smiths “Asleep” zingt de band dat ook. “There must be another world, a better world”

Ik draai nog regelmatig de muziek, jouw muziek, die op de begrafenis is gespeeld.
Het ontroert me iedere keer weer hevig. Het helpt me om the huilen en dat lucht dan toch weer wat op.

We zijn na een woelige periode nu in wat rustiger vaarwater gekomen. Dat merk ik doordat er nu meer ruimte komt voor besef en verdieping van het verdriet.
Verdriet dat zich fysiek laat voelen als pijn. Pijn in mijn hart. Alsof mijn hart open en bloot ligt. Alle indrukken komen ongefilterd binnen. De hartelijke woorden. Maar ook alles wat mensen, goedbedoeld maar soms onhandig zeggen, komt rauw binnen in een uiterst gevoelig gebied.

De hartepijn komt in golven. Soms is het rustig…. Dan weer overweldigend. De realisatie dat jij werkelijk vertrokken bent komt ook in golven. De ene dag kabbelt het leven een beetje voort en dan ineens weer een vloedgolf aan hartverscheurende realisatie. Ik zal je nooit meer zien in menselijke gedaante want je bent geen mens meer. Hoe gek is dat! Jij bent geen mens maar een ziel, een lichtwezen.
Heel mijn wezen moet aan dat besef verschrikkelijk wennen.

Alles in mij zoekt naar tastbaarheid maar in de wereld waar jij nu vertoeft gelden andere wetten. Ik zal langzaam toe moeten groeien naar een andere vorm van communicatie. Mijn hart zal mij de weg wijzen. Mijn verstand kan hier niet bij.

Voor mijn gestorven geliefde

Ik weet: je leeft daar
In het land van licht
Je bent niet dood, je lééft.
Ik weet het met mijn hart.
Wees dan gezegend op je weg.

Hans Stolp