The End

img_6648

Lieve Bas,

Toen ik je een dag voor je vertrek vroeg of je een plaatje voor me wilde draaien, koos je The Doors.

Wel vaker speelde je muziek met jouw platenspeler ’s morgens bij het opstaan. Vanuit je zolderkamer kon ik de platenspeler op onze slaapkamer horen.
Leuk vond ik dat. En jij volgens mij ook. Het is iets wat ik nu zo enorm mis. Dat soort kleine leuke dingen.

The End, het nummer wat je die ochtend draaide was volgens jou het beste nummer ooit geschreven. Ik associeerde jouw keuze The End met je vertrek naar Canada, later die week. Het einde van jouw kindertijd. Het begin van je volwassen leven. Ikzelf vind het een vrij somber nummer. Maar het gaat ook over vrijheid.

Nu denk ik dat jij het nummer The End zo mooi vond omdat het voor jou ultieme vrijheid aankondigde. Zelf vertelde je wel eens dat je niet geloofde dat er na de dood nog iets zou zijn. De dood zelf was de ultieme bevrijding. Het grote Niets. Overal vanaf zijn.

This is the end, my only friend the end.

I’ll never look into your eyes again.

Can you picture what will be, so limitless and free.

Vincent en ik gaan er allebei vanuit dat het leven na de dood niet ophoudt en dat het zich voortzet in een nieuw en ander bestaan, een geestelijk bestaan.
We zeggen dan tegen elkaar dat jij vast enorm verrast bent door het feit dat het eind niet kwam en je tegen alle verwachting in zonder lichaam verder bent gegaan.
En dat het bestaan zonder lichaam de ultieme vrijheid is.
Onze ziel op aarde tijdelijk een lichaam bewoont en daarna eenmaal bevrijd van  het lichaam, voortleeft als energie.

Het volgende gedicht van Paul Kluwer beschrijft dat mooi en hebben we dan ook op jouw bedankkaart gezet.

EEN EN AL

Ik ben geboren in ruimte en tijd,
maar was er al, altijd.
Ik was al overal,
ik was in ’t al,
ik was het al.
-Ik ben gestorven op mijn tijd,
maar was al in de eeuwigheid.
Ik was altijd en overal al in
ik heb geen einde, geen begin.
-Uit mijn mond ontsteeg een laatste zucht,
ik was uit aarde, water, vuur en lucht.
-Eens verbond de adem mij,
nu verlost hij mij en maakt me vrij.

Advertenties

Surrender

image

Lieve Bas,

Regelmatig kom ik in de buurt mensen tegen die me zeggen: “Het ergste wat een mens kan overkomen is jou gebeurd en het gaat nooit meer over”.

Moeilijk vind ik zulke uitspraken. Ik bedenk me dat mensen echt het beste met me voor hebben. Maar er zit iets definitiefs in de woorden. Alsof alles verloren is.
Dat gevoel projecteerden mensen ook op me toen ik in een rolstoel kwam. “Als ik in een rolstoel zou komen zou ik niet meer willen leven”. Of “Als ik jou zie ben ik zo blij dat ik alles kan”. Of “Ik ben blij dat ik jou niet ben”.

Mijn ego is geneigd om in die vergelijkingen mee te gaan want dat is de aard van het ego en daar kan ik ongelukkig van worden. Gelukkig zie ik doorgaans het pad van vergelijkingen dood lopen en kan ik op tijd een andere weg inslaan.

De reacties van mensen houden me een spiegel voor. En wat zie ik wanneer ik daarin kijk? Mededogen, medelijden maar ook : Een verloren leven een verloren zaak.

Maar ik weet dat leven veranderen is en dat wij mensen heel goed in staat zijn om met het leven mee te veranderen. Bij mezelf blijven is op zo’n moment noodzakelijk.

Waar halen we als ons zoiets verschrikkelijks overkomt, het liefste wat we kennen is verdwenen, de kracht nog vandaan.

De muziek die jij ons naliet vormt een grote bron van inspiratie. Voor het begrijpen van jouw keuze en ook voor het schrijven van de blogs. Met de songs en de artiesten die jij zo bewonderde vertel je me over jouw diepste gevoelens en hoe jij tegen het leven aankeek.

Ook tijdens jouw leven konden jij en ik ons met elkaar verbinden door songteksten, poëzie. Jij hield erg van de Engelse taal en had daar ook een bijzondere gave voor.

Van Alexandra Atmer, jouw Engelse lerares op het Kennemer hoorden wij dat je haar soms verbeterde in de uitspraak. Je zat altijd achterin de klas. Dan begon je ongemakkelijk heen en weer te schuiven. “Is er wat Bas?” Zei ze dan. En na eerst ontkennening dan toch: “Uw uitspraak klopt niet mevrouw”.

Je kon mooi vertellen over de evolutie van de muziek die naar jouw zeggen niet meer interessant was na de jaren 80. Je hield enorm van jaren 70 muziek. We zaten ’s avonds vaak tot middernacht op de bank muziek te luisteren en you-tube filmpjes te kijken. Ik leerde je daardoor beter kennen.

Zo ervaar ik zelf dat na de vulkaanuitbarsting en de lava van verdriet die ons na jouw dood overspoelde en alles bedekte, heel voorzichtig kleine sprietjes van leven tevoorschijn komen.
Er is veel gemis, maar er is ook nieuw leven, nieuwe inzichten. Nieuwe mogelijkheden. Het allergrootste inzicht wat ik verworven heb, heeft te maken met het weten dat de dood niet het einde is. En dat het contact ook niet beëindigd is met jouw vertrek. Het contact is telepatisch. Vind plaats door inspiratie en dromen en een nieuw openstellen voor jouw aanwezigheid. Jouw energie is er nog en vanuit mijn intuitie kan ik met jou contact maken. Jij inspireert me tot het schrijven van dit blog.

Surrender

When we are like the river
She does not return
Nor is she looking forward

Then we are like the water
Free, full of force

Then we are life itself
New, in every moment

Liefs Mem