Surrender

image

Lieve Bas,

Regelmatig kom ik in de buurt mensen tegen die me zeggen: “Het ergste wat een mens kan overkomen is jou gebeurd en het gaat nooit meer over”.

Moeilijk vind ik zulke uitspraken. Ik bedenk me dat mensen echt het beste met me voor hebben. Maar er zit iets definitiefs in de woorden. Alsof alles verloren is.
Dat gevoel projecteerden mensen ook op me toen ik in een rolstoel kwam. “Als ik in een rolstoel zou komen zou ik niet meer willen leven”. Of “Als ik jou zie ben ik zo blij dat ik alles kan”. Of “Ik ben blij dat ik jou niet ben”.

Mijn ego is geneigd om in die vergelijkingen mee te gaan want dat is de aard van het ego en daar kan ik ongelukkig van worden. Gelukkig zie ik doorgaans het pad van vergelijkingen dood lopen en kan ik op tijd een andere weg inslaan.

De reacties van mensen houden me een spiegel voor. En wat zie ik wanneer ik daarin kijk? Mededogen, medelijden maar ook : Een verloren leven een verloren zaak.

Maar ik weet dat leven veranderen is en dat wij mensen heel goed in staat zijn om met het leven mee te veranderen. Bij mezelf blijven is op zo’n moment noodzakelijk.

Waar halen we als ons zoiets verschrikkelijks overkomt, het liefste wat we kennen is verdwenen, de kracht nog vandaan.

De muziek die jij ons naliet vormt een grote bron van inspiratie. Voor het begrijpen van jouw keuze en ook voor het schrijven van de blogs. Met de songs en de artiesten die jij zo bewonderde vertel je me over jouw diepste gevoelens en hoe jij tegen het leven aankeek.

Ook tijdens jouw leven konden jij en ik ons met elkaar verbinden door songteksten, poëzie. Jij hield erg van de Engelse taal en had daar ook een bijzondere gave voor.

Van Alexandra Atmer, jouw Engelse lerares op het Kennemer hoorden wij dat je haar soms verbeterde in de uitspraak. Je zat altijd achterin de klas. Dan begon je ongemakkelijk heen en weer te schuiven. “Is er wat Bas?” Zei ze dan. En na eerst ontkennening dan toch: “Uw uitspraak klopt niet mevrouw”.

Je kon mooi vertellen over de evolutie van de muziek die naar jouw zeggen niet meer interessant was na de jaren 80. Je hield enorm van jaren 70 muziek. We zaten ’s avonds vaak tot middernacht op de bank muziek te luisteren en you-tube filmpjes te kijken. Ik leerde je daardoor beter kennen.

Zo ervaar ik zelf dat na de vulkaanuitbarsting en de lava van verdriet die ons na jouw dood overspoelde en alles bedekte, heel voorzichtig kleine sprietjes van leven tevoorschijn komen.
Er is veel gemis, maar er is ook nieuw leven, nieuwe inzichten. Nieuwe mogelijkheden. Het allergrootste inzicht wat ik verworven heb, heeft te maken met het weten dat de dood niet het einde is. En dat het contact ook niet beëindigd is met jouw vertrek. Het contact is telepatisch. Vind plaats door inspiratie en dromen en een nieuw openstellen voor jouw aanwezigheid. Jouw energie is er nog en vanuit mijn intuitie kan ik met jou contact maken. Jij inspireert me tot het schrijven van dit blog.

Surrender

When we are like the river
She does not return
Nor is she looking forward

Then we are like the water
Free, full of force

Then we are life itself
New, in every moment

Liefs Mem

2 gedachtes over “Surrender

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s