Angels

basgroundzero

Lieve Bas,

Vorige week bezocht ik samen met twee vriendinnen, een avond van het Filosofisch cafe, Haarlem. Eén van de sprekers was Joke Hermsen. Zij sprak over haar boek “Melancholie van de onrust”, waarin ze stelt dat de mens vanuit een diep gevoel van melancholie twee kanten op kan gaan.
De ene kant is de depressie, de spiraal naar beneden. De andere kant is de weg van de creativiteit. Waarbij wij als mensen, de melancholie als vruchtbare voedingsbodem kunnen gebruiken om te scheppen.

Ik herken beide wegen. Het doodlopende pad van de depressie en de weg omhoog naar ons scheppende vermogen.

Omdat ik creatief bezig zijn, schilderen en boetseren, prettig vind om te doen, wilde ik na het overlijden van jou therapie op een kunstzinnige manier bedrijven.

Ik googelde op Kunstzinnige therapie in de buurt en kwam uit bij de praktijk van Inger.
De eerste nat-in nat aquarel die ik bij Inger maakte laat een niet aardse afbeelding zien. Een beeld van een andere wereld, van de geestelijke wereld. Je zou er een Engel in kunnen zien.
Mijn verlangen naar de geestelijke wereld waar jij nu bent was in de eerste periode na je heengaan zo groot dat ik letterlijk in een tussengebied leefde. Niet op aarde in ieder geval.
Gaandeweg de therapie hebben Inger en ik gewerkt aan het weer landen op aarde.
Het me weer veilig en prettig gaan voelen in het aardse.

De aquarellen kregen meer en meer vormkracht. En ook het werk dat ik bij de therapie boetseerde laat zien dat ik zoek naar  openheid en verbinding met de aarde maar ook contact wil houden met de geestelijke wereld.

Aan het eind van de therapie gekomen uitte ik mijn verlangen mezelf meer en meer neer te zetten in de wereld. Een groot verschil met de beginsituatie waarin ik helemaal niet op aarde wilde zijn.

Mijn laatste schilderij is een bloemenveld waarbij ik me voorstellen kan dat het aards is maar het kan ook een beeld zijn van een weide in het hiernamaals.
Het intergreren van deze twee werelden is voor mijn gevoel geslaagd.

Juist in de verbondenheid met het aardse kan er contact zijn met het geestelijke.

Op je graf komt een Engel van brons. Hij heeft jouw gespierde lijf, gelaatstrekken en grote vleugels. De Engel staat met één voet op de aarde, klaar om op te stijgen.
Juist het verdriet, de melancholie van wat niet meer is, geeft voeding voor het maken van dit soort beelden. En als het resultaat er dan mag zijn geeft me dat toch weer voldoening.

Van Melissa hoorde ik dat jij wel eens werk van mij aan haar liet zien via foto’s. En dat je best trots was. Zo leuk vond ik dat.

Liefs Mem

Advertenties

Synchronicity

basnaturalis2

Lieve Bas,

Gisteravond hadden we een bijeenkomst van onze leesclub. De leesclub die we begonnen toen jij nog op de basisschool zat.

We hadden deze keer niet een duidelijk thema. Een onderwerp wat steeds terugkwam was de kindertijd en hoe we die beleefd hebben.
Een vraag waarop we om de beurt antwoord mochten geven was:”Hoe oud voel je je? De één voelde zich 90 en de ander rond de 30 en weer een ander 60.
Mijn antwoord was dat iets in mij leeftijdsloos is en altijd dezelfde is gebleven. Met verbazing kan ik naar mijn lichaam kijken. Mijn tijdelijke huis wat ouder en ouder wordt. Maar mijn wezen is nog hetzelfde. Het kind dat ik ooit was beleeft het leven in het zijn, niet wezenlijk anders dan de volwassen vrouw die ik nu ben.

Dat wat ik ten diepste ben is onafhankelijk van de tijd, van het voortschrijden van de tijd. Zo stel ik me voor dat hetgeen jij wezenlijk bent, je wezen, je aanwezigheid ook onveranderd is. Niet aangetast door welke ervaring dan ook in de tijd. En ook niet door het sterven van je lichaam.

En dat we elkaar zullen herkennen in die aanwezigheid wanneer ik net als jij mijn aardse verblijf achter mij laat.

Aan het eind van onze leesclubbijeenkomst sloot Louise, de moeder van je beste vriend Niels, de avond af met een gedicht van Ingmar Heytze. Ze had het van tevoren uitgekozen. Het sloot prachtig aan op het thema kindertijd wat spontaan op deze avond was ontstaan.

Achter de schutting

Je was kind en alles was er, weet je nog, bijna niemand was dood en je was zo klein als de wereld om je heen, drie straten en een schoolplein, de geheime plek in de bosrand etc.

Wij van de leesclub waren allemaal uiterst verbaasd en verwonderd dat dit proza zo mooi aansloot op hetgeen we die avond bespraken. Zo geheel onbedoeld en onverwacht.

Je zou het kunnen uitleggen als synchroniciteit. Een term die is bedacht door de psychiater Jung. Dat alles met alles samenhangt en dat ogenschijnlijk op zichzelf staande gebeurtenissen toch in verband staan met elkaar.
Dat in feite op zichzelf staande gebeurtenissen niet bestaan. En dat de tijd geen rol speelt in synchroniciteit.

Een mooi voorbeeld van synchroniciteit beleefde ik enige jaren terug toen ik met mijn rolstoel een stoep op wilde gaan. Op dat moment passeerde mij een jongen met de fiets. Hij vroeg of hij mij kon helpen.
Enige uren later op de terugweg wilde ik weer dezelfde stoep op. Juist op dat moment passeerde mij aan de overkant de jongen die wederom vroeg of hij mij kon helpen.

Jij en ik hebben vaak gesproken over synchroniciteit en ook jij geloofde dat gebeurtenissen niet op zichzelf staan. Zo leef ik vanuit een innerlijk weten dat jouw dood niet een op zichzelf staande gebeurtenis is maar onderdeel van een veel grotere samenhang, waarvan, als we ervoor open staan, een tipje van de  sluier wordt onthuld met zogenaamd toeval. En dat we, als we aan de andere kant van de sluier zijn, zoals jij nu, het hele overzicht hebben.

Dat alles verbonden is, dat we één zijn, is voor mij de essentie van het leven.

Liefs Mem

Dark Night of the Soul

image

Lieve Bas,

Gisteren bezocht ik samen met Vincent een concert van Koor Plus-Minus. Het was prachtig. Het Koor zong over het lijden van Christus en dat moeder Maria weent bij het graf van haar zoon. Het raakte ons diep.

Wanneer we als ouders een kind verliezen is de kans aanwezig dat we in een toestand terechtkomen van een gevoel van intense verlatenheid.
Dat het leven geen zin meer heeft. Dat alle betekenis verloren is.

We zijn er nog wel maar voelen geen verbinding. We voelen ons binnenin dood. Woede is naast onmacht en verdriet een emotie die kan floreren in duisternis. We voelen ons in de steek gelaten. Voelen ons slachtoffer van het leven.

Deze toestand van immense verlatenheid was mij al bekend na het ongeluk twintig jaar geleden. Waarin ik een grote eenzaamheid ervoer. Ik had het idee dat we als mens zo’n periode van duisternis, van zieleduisternis maar één keer in ons leven doorleven. Ik merk nu dat dat niet waar is.

Volgens spiritueel leraar Eckhart Tolle komen we in de donkere nacht van de Ziel als ons mentale raamwerk, hoe we dachten dat ons leven eruit hoorde te zien, in elkaar stort. Al onze overtuigingen en verwachtingen zijn in één klap weggevaagd.
We kunnen ons nergens meer aan vast houden. Zien geen toekomstperspectief. We lijken in de greep te zijn van duisternis en dat het altijd zo zal blijven. Een lange donkere tunnel.
In geschriften die Mystici ons nalieten, lezen we dat de donkere nacht van de Ziel tot ontwaken kan leiden. Dat we, doordat we zoveel zijn kwijt geraakt ten diepste beseffen dat we onze gedachten en gevoelens niet zijn. Maar essentie. En onze essentie is ongeschonden, tijdloos.

Op een dag als vandaag waarin de zon overvloedig schijnt en de natuur viert dat het lente is, er een grote schoonheid is in alles wat leeft. Dan is dat het leven Nu.

En daar mee zijn, dat leven, helpt een beetje om de duisternis die mijn hart omsluit te verlichten. Er komt meer ruimte, meer licht. De identificatie met het verdriet, met de gedachten van zinloosheid verminderen hun greep.

De transformatie vanuit de gedachten en gevoelens van onbehagen en vernauwing naar het leven Nu waarin er ook gewaarwordingen van rust en stilte zijn en verwondering voor de schoonheid. Verwondering voor het aanschouwen van het leven.

Het zijn twee krachten die ik iedere dag weer ervaar. De kracht van de emoties, het verdriet, de boosheid, de gedachten van zinloosheid. De afgescheidenheid. De Leegte.
En de andere kracht. De kracht van de Liefde, van de Eenheid.
Het zijn deze twee krachten die in ons Hart leven.

Volgend de soefi kent ons Hart meerdere lagen. In de bovenste lagen de emoties en hoe dieper we ons Hart verkennen: Ruimte en Liefde.

De Liefde in ons, de liefde voor het leven wat we zijn, wil ons wakker maken, roept ons.

Diep van binnen weet ik dat de morgen altijd zal aanbreken na de Nacht van de Ziel.
Verstaan

Als een magneet
vol verlangen
De ziel trekt ons
naar zich toe

Ze roept ons aan

Wij kunnen niet anders
Dan te antwoorden

Ons verstaan
Is onze vervulling

Zoals wij naar de Liefde verlangen
Verlangt ze naar ons

Eén Zijn ons beider bestemming
Liefs Mem

Dreams

unnamed

Lieve Bas,

In het vorige blog schreef ik over Erik, een Amerikaanse jongen die op dezelfde leeftijd als jij een einde aan zijn leven maakte met een pistoolschot.
Erik vertelt via een medium dat hij door lucide dromen contact kan maken met zijn dierbaren. Gewoon overdag is de energie te zwaar voor een geest om een verbinding te maken maar in de droom, de lucide droom, is dat een stuk gemakkelijker.

De eerste lucide droom die ik had was in de week na jouw overlijden. Je zat aan de tafel in onze huiskamer, badend in het zonlicht. Je was een jaar of dertien en droeg een Hawaii achtig shirt uit die tijd. Ik wist in mijn droom dat je overleden was en zei:”Wat leuk je te zien! Wat doe je zoal de hele dag?” Je lachtte een beetje geheimzinnig en antwoordde: “Vanmorgen heb ik met haaien gedoken”.
Dat past helemaal bij jou. Als kind was je gek op haaien. Je hebt er samen met je klasgenoot Dennis nog een werkstuk over gehouden.

In de tweede droom hielp je me een stukje te lopen. En toen we na jouw begrafenis een week naar Sardinië gingen kon ik je in een lucide droom omarmen en zelfs je geurtje van Hugo Boss ruiken in de droomtoestand.

Je verscheen samen met je oma, die op weg was naar de markt, in je tenniskleren.

Ook Vincent had een droom kort na jouw begrafenis. Hij droomde dat hij je zag maar dat je een arm mistte. “Waarom mis je een arm” vroeg Vince. “Dat komt door jou, je trekt teveel aan me” antwoordde je hem in zijn droom.
In alle dromen die ik beleefde maakte je een gelukkige ontspannen indruk. En het was fantastisch om je te kunnen omhelsen want dat voelde helemaal echt. Ook Vincent had later een droom waarin hij je kon vastpakken en waarin je vertelde dat je al vele reizen hebt gemaakt. Vin vroeg tijdens zijn droom ook of jij je in andere mensen of dieren kunt verplaatsen. Je knikte en liet het zien door op de televisie te verschijnen in plaats van de nieuwslezer.
Melissa, jouw Canadese geliefde droomde dat jouw handen op haar rug waren. Ze voelde de warmte ervan in haar slaap. Ze vond het jammer wakker te worden omdat het zo comfortable voelde.

Vanochtend was ik rond half zeven wakker maar viel daarna toch weer in slaap.
Jij verscheen in mijn droom als jonge Bas. Je had allerlei petten en shawls op en om zoals je als kleine jongen deed.
Je zat samen met mij onder het dekbed zoals we dat vroeger wel deden, als in een soort huisje.
“Met je linkerhersenhelft kun je mij niet bereiken, wel met je rechterhersenhelft” zo deelde je mij mee.
Je had een andere kleur ogen, een beetje paars. In mijn droom snuffelde ik aan je maar je rook net als vroeger.
“Heb je God al gezien?” vroeg ik. Je lachte blij en knikte bevestigend.

Vandaag ben ik de hele dag een  beetje vrolijk. We hebben elkaar vanmorgen ontmoet.

Liefs Mem