Synchronicity

basnaturalis2

Lieve Bas,

Gisteravond hadden we een bijeenkomst van onze leesclub. De leesclub die we begonnen toen jij nog op de basisschool zat.

We hadden deze keer niet een duidelijk thema. Een onderwerp wat steeds terugkwam was de kindertijd en hoe we die beleefd hebben.
Een vraag waarop we om de beurt antwoord mochten geven was:”Hoe oud voel je je? De één voelde zich 90 en de ander rond de 30 en weer een ander 60.
Mijn antwoord was dat iets in mij leeftijdsloos is en altijd dezelfde is gebleven. Met verbazing kan ik naar mijn lichaam kijken. Mijn tijdelijke huis wat ouder en ouder wordt. Maar mijn wezen is nog hetzelfde. Het kind dat ik ooit was beleeft het leven in het zijn, niet wezenlijk anders dan de volwassen vrouw die ik nu ben.

Dat wat ik ten diepste ben is onafhankelijk van de tijd, van het voortschrijden van de tijd. Zo stel ik me voor dat hetgeen jij wezenlijk bent, je wezen, je aanwezigheid ook onveranderd is. Niet aangetast door welke ervaring dan ook in de tijd. En ook niet door het sterven van je lichaam.

En dat we elkaar zullen herkennen in die aanwezigheid wanneer ik net als jij mijn aardse verblijf achter mij laat.

Aan het eind van onze leesclubbijeenkomst sloot Louise, de moeder van je beste vriend Niels, de avond af met een gedicht van Ingmar Heytze. Ze had het van tevoren uitgekozen. Het sloot prachtig aan op het thema kindertijd wat spontaan op deze avond was ontstaan.

Achter de schutting

Je was kind en alles was er, weet je nog, bijna niemand was dood en je was zo klein als de wereld om je heen, drie straten en een schoolplein, de geheime plek in de bosrand etc.

Wij van de leesclub waren allemaal uiterst verbaasd en verwonderd dat dit proza zo mooi aansloot op hetgeen we die avond bespraken. Zo geheel onbedoeld en onverwacht.

Je zou het kunnen uitleggen als synchroniciteit. Een term die is bedacht door de psychiater Jung. Dat alles met alles samenhangt en dat ogenschijnlijk op zichzelf staande gebeurtenissen toch in verband staan met elkaar.
Dat in feite op zichzelf staande gebeurtenissen niet bestaan. En dat de tijd geen rol speelt in synchroniciteit.

Een mooi voorbeeld van synchroniciteit beleefde ik enige jaren terug toen ik met mijn rolstoel een stoep op wilde gaan. Op dat moment passeerde mij een jongen met de fiets. Hij vroeg of hij mij kon helpen.
Enige uren later op de terugweg wilde ik weer dezelfde stoep op. Juist op dat moment passeerde mij aan de overkant de jongen die wederom vroeg of hij mij kon helpen.

Jij en ik hebben vaak gesproken over synchroniciteit en ook jij geloofde dat gebeurtenissen niet op zichzelf staan. Zo leef ik vanuit een innerlijk weten dat jouw dood niet een op zichzelf staande gebeurtenis is maar onderdeel van een veel grotere samenhang, waarvan, als we ervoor open staan, een tipje van de  sluier wordt onthuld met zogenaamd toeval. En dat we, als we aan de andere kant van de sluier zijn, zoals jij nu, het hele overzicht hebben.

Dat alles verbonden is, dat we één zijn, is voor mij de essentie van het leven.

Liefs Mem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s