Sorrow

2017-07-25-PHOTO-00000041

Lieve Bas,

De zoon van een collega van papa is vorige week herdacht in een uitvaartdienst.
Hij was alleen op vakantie in Laos en heeft een fataal scooterongeval gehad.
Net als jij is hij in 1995 geboren en is dus 21 jaar geworden.
Zijn overlijdensbericht staat nu naast jouw foto.

Ik zie een leuke knul aan het strand staan. Achter hem een palm in de wind. Zijn haren maken dezelfde wuivende beweging.

Het maakt me heel verdrietig.

Van jouw uitvaart hebben we een dvd opname gekregen. Ik kan me er nog steeds niet toe zetten deze te bekijken. De afgelopen dagen voelde ik me fysiek niet lekker en dan mis ik jou des te meer. Want altijd als ik ziek was, was jij er. Je bracht me dan een kopje thee en vroeg hoe het met me ging.

Akelig en verdrietig voel ik me. Ik heb gemerkt dat verdriet een fysieke en een mentale kant heeft. Fysiek doet mijn hart pijn, letterlijk pijn. Net of het gebroken of gescheurd is. Mentaal komen er allerlei nare gedachten langs. Met deze gedachten probeer ik niet mee te gaan. Maar om de fysieke pijn kan ik niet heen. Dat hoeft ook niet. Het wil gezien worden. In de loop van de afgelopen maanden verscheen het verdriet minder vaak maar niet minder heftig.

Het kan ineens weer opvlammen als een smeulend vuurtje. Het overlijden van net zo’n jongen als jij, wakkert het verdriet weer aan.

Is het zo?

Verdriet sluimert met diepe smart
In de gebroken kamers van mijn Hart

Ineens is het er volop
De vlam laait heftig op

Is het zo?

Hoe intenser de Liefde kwam
Des te feller de vlam

Mijn Hart deze pijn bevat
Omdat Liefde de ruimte al bezat?

En dat pijn me blijft bezeren
Maar Liefde haar zal transformeren?

Liefs Mem

Advertenties

The journey of souls

 

image.jpg

Lieve Bas,

“Roep de reiziger niet terug”, staat er in een soefie gebed. Dit gebed wordt voorgelezen bij de uitvaart.

De ziel van de overledene is op reis gegaan, zo vinden de soefies, en als we verlangen dat de gestorvene bij ons op aarde moet blijven maken we de ziel bedroefd.

Dat snap ik wel maar het is dan toch een bijna bovenmenselijke opgave. We zijn nu eenmaal gehecht aan onze dierbaren en willen het liefst alles bij het oude houden. We missen de fysieke aanwezigheid dagelijks.

Dat jij op reis zou gaan stond al jaren vast. Al op 12-jarige leeftijd vertelde je me dat je echt niet in Nederland zou blijven. In eerste instantie wilde je na de middelbare school graag naar America. Maar toen je met papa een reis naar America en Canada maakte had dit laatste land je hart betoverd.
Niet alleen vanwege Melissa, je Canadese vriendin uit Toronto maar ook vanwege de schoonheid en de ruimte van dit enorme uitgestrekte land.

Je had besloten in Toronto te gaan studeren. Je was dolblij dat je was toegelaten op de Humber University. Diverse malen heb ik je gevraagd of dit was wat je echt wilde.
“Ja, dat wil ik toch al bijna mijn hele leven” antwoordde je.

Een dag voor je vertrek naar Canada ben je aan een andere reis begonnen. Een reis in de eeuwigheid.
Langaam maar zeker wen ik aan het feit dat je voor deze laatste reis hebt gekozen. Gezien de zorgvuldige voorbereiding van je laatste daad op aarde kan ik deze conclusie trekken. Dat je werkelijk gekozen hebt.

Je bent nu op reis en zoals ik me een jaar geleden verdiepte in de Canadese gewoontes om een beetje mee te reizen, lees ik nu boeken over de reis die de ziel maakt.
Michael Newton, is een wetenschapper die zijn cliƫnten met behulp van hypnose terugbrengt naar vorige levens en naar het leven van de ziel tussen de levens.
Hij heeft honderden mensen begeleid en komt tot fascinerende conclusies.
De zielen vertellen allemaal, zonder uitzondering, dat het leven in het hiernamaals verukkelijk is. Bevrijd van alles. In het boek getiteld: “Reis der Zielen”.

Ook nu reis ik een beetje met je mee.

Liefs Mem