Sign of Times

foto

Lieve Bas,

Momenteel zijn er op aarde Olympische winterspelen in Zuid-Korea.
Vanavond bij het 8-uur journaal was er een korte reportage over de zelfdoding onder jongeren in dat land. Zuid-Korea heeft het hoogste percentage suïcide ter wereld. Gemiddeld maken 37 jongeren per dag een eind aan hun leven.

Een meisje dat werd geïnterviewd gaf de oorzaak aan het gebrek aan vrije tijd. Studenten moeten 6 dagen per week van de vroege ochtend tot de late avond studeren. Er worden zeer hoge eisen aan hen gesteld. Muziek geeft nog enig plezier en afleiding.
In de uitzending werd een brug getoond waar de radeloze maar vastberaden jongeren iedere dag weer van afspringen.

Dat deed me denken aan de lemmingen die zich in grote getale van de rotsen in zee laten storten. Een mysterieus verschijnsel waar tot nu toe geen oorzaak voor is gevonden.

Als ik me diep verbind met de zelfdoding onder jongeren in deze huidige tijd. (Volgens de BBC is het percentage suïciden wereldwijd met 60 procent gestegen,
zo zagen wij in een uitzending vlak na jouw overlijden)
Dan kan ik niet anders concluderen dat het een massaal protest is van jonge mensen tegen onze huidige wereld en maatschappij.
Die conclusie is volgens mij iets wat ons allen aangaat. Want de maatschappij dat zijn wij.

Liefs Mem

Advertenties

Oblivion

IMG_6297bas

Lieve Bas,

In mijn vorige blog schreef ik over de Dood. Hoe de Dood jou en de andere kinderen, in de vergetelheid lokte.

Wij, de vaders en moeders die achterbleven, zijn veelal aan het overleven, zo lees ik in de verhalen die de moeders delen.
Eén van de moeders, Astrid, heeft een stichting opgericht. De Rogier van der Hulst Foundation vernoemd naar haar zoon Rogier. Samen delen, samen helen is het motto. Hierdoor is een lotgenotengroep ontstaan. We zijn al een keer samengekomen op een lotgenotendag en er zijn plannen voor weer zo’n dag en ook een themadag.

Zelf ervaar ik het als buitengewoon prettig om met andere ouders die hetzelfde is overkomen uit te wisselen en te delen. Het geeft een energieboost en richting aan de rouwverwerking.

Vanmorgen viel het lied: “Signalen” van Herman van Veen me in.

Signalen

De dwaze moeders op het plein
Wier kinderen verduisterd zijn
Ze komen toch weer bij elkaar
Voor even maar
Ze schuifelen door het journaal
Geef hun een teken, een signaal
Dat geen enkele deur eeuwig dicht zal zijn
Dat aan het eind van de tunnel weer licht zal zijn

De moeders in het lied van Herman zijn in het ongewisse over het lot van hun kinderen. Leven ze nog?
Wij, de moeders van kinderen als jij, weten dat jullie overleden zijn maar hopen net zo goed op signalen uit die andere wereld.

In het boek:” Toevallige signalen” van Marianne Lensink staan brieven die lezers gestuurd hebben nadat hun dierbaren waren overleden. Mijn lieve vriendin Adri attendeerde me op dit boek. Het is prachtig om te
lezen hoe ogenschijnlijk toevallige gebeurtenissen helpen, het verlies van de overledene te dragen. Het steunt bij het rouwen. Te weten dat we niet aan ons lot zijn overgelaten maar dat er vanuit de andere wereld hulp komt.

De inspiratie die zich ontvouwd bij het schrijven van deze blogs is voor mij een signaal dat jij vanuit de andere dimensie helpt om het verlies te verlichten. Niet alleen voor mij maar ook voor anderen, die dezelfde weg af leggen.

Zoals de mijnwerkers in de mijn
Redding moet al bezig zijn
De anderen zijn hulp gaan halen
Het wachten is op de signalen….

Liefs Mem