Eternity

foto (1)

Lieve Bas,

Morgen vertrekt onze grote vriend Rowan naar de eeuwige jachtvelden.
Het gaat niet meer, hij is op. Hij wil wel maar zijn oude lijfje weigert dienst.
Heel verdrietig ben ik maar voor hem ook blij.

Vanmorgen zag ik hem in een visioen samen met jou over de velden lopen. Weer jong.
Jullie zagen er gelukkig uit. Allebei vrij.

Ik stel me zo voor dat jij hem morgen komt ophalen en hem naar het Licht begeleidt.

Eén van de dingen die jouw vertrek mij geleerd heeft is mijn ongelooflijke gehechtheid aan de vorm. Zoals ik nu ook Rowan graag bij me zou willen houden. Tegen beter weten in.

Ook de gehechtheid aan mijn eigen vorm komt aan het licht. Mijn vereenzelfiging met mijn lichaam, mijn gevoelens, mijn verstand. Het naderende vertrek van Rowan brengt me aan het filosoferen.

Zo doet het verstand doet ons geloven dat we een afgescheiden persoon zijn die los staat van al het andere.
In werkelijkheid is er één grenzeloos veld waarin alle levensvormen verbonden zijn en een ontzagwekkend veld van grenzeloos bewustzijn vormen.

Dat grenzeloze bewustzijn neemt alle mogelijke vormen aan. En de vorm verandert voortdurend. Wordt geboren en sterft weer. Het bewustzijn niet. Het is een ongedeeld eeuwig veld. En dat wat we in werkelijkheid zijn, los van de vorm, is bewustzijn.
Jij hebt jouw vorm verlaten of de vorm heeft jou verlaten maar wat jij ten diepste bent is er.

Dat wat ik ten diepste ben, het levend bewustzijn, kan niet dood want het is nooit geboren. Mijn verstand kan dat niet bevatten omdat het lineair is. Voor mijn brein zit er aan alles een begin en een eind net als aan de tijd. Maar in de eeuwigheid, het ontbreken van de tijd. Is deze logica weg.

Het geeft me troost te weten dat jij op Rowan staat te wachten morgen. Zoals jij straks ook op Vincent en mij wacht, als wij onze reis voortzetten in de Eeuwigheid.

Liefs Mem

Advertenties

Peace

 

EE14C431-9BA5-4D2C-971A-BCDAABF8420B

Lieve Bas,

Enige jaren geleden werd ik door een buurman die verderop in de straat woont, aangesproken. Hij vroeg me:”Ik zie jou altijd rondfietsen. Heb jij geen doel in je leven?”
Door zijn vraag was ik met stomheid geslagen en wist toen niet wat te antwoorden. Maar zijn vraag hield me wel een tijdlang bezig. Blijkbaar gaf ik hem de indruk doelloos te zijn en dat zat me niet lekker. Want diep in mijn hart vond ik het ook moeilijk om het doel van en in mijn leven te vinden. Maar dat het zo zichtbaar was, beviel me niet.

Aan alle mensen verschijnt denk ik vroeg of laat de vraag. “Waarom zijn we hier? Wat is het doel van ons bestaan?” Het is een existentiële vraag waar tegelijkertijd veel antwoorden op zijn te geven of waar helemaal geen antwoord voor is.

Van jou weet ik dat je ook moeite had met het vinden van je bestemming. Je vond veel zaken van het leven vermoeiend en overbodig. Zelfs het iedere keer weer moeten eten om je lichaam in stand te houden, vond je soms een opgaaf. Dan zei je dat je liever een krokodil was geweest die maar één keer in de vier dagen hoefde te eten. Je worstelde met zingeving. Na een tijdje enthousiast te zijn geweest voor een project kwam je erachter dat niets blijvende bevrediging kon geven. Zoals naar de sportschool gaan. De leegte die opgevuld leek, staarde je weer aan.

Wat ik zelf ondertussen ook geleerd heb van het leven Leven, is dat buiten ons geen blijvende vervulling te vinden is. Die is er pas als we de weg naar binnen gaan. Als we de leegte in gaan. Dan blijkt dat de leegte niet opgevuld hoeft te worden maar genoeg aan zichzelf heeft. Dan blijkt er een diepe vrede in ons te huizen.
We zijn al thuis. We kunnen stoppen met zoeken want we zijn precies daar waar we horen te zijn. Op het moment dat we weer starten met zoeken buiten ons, verwijderen we ons van thuis Zijn. En in dat lege veld dat we ten diepste zijn, kan van alles verschijnen. Verdriet, vreugde, angst, boosheid. Maar in de diepte dan toch altijd weer die Vrede.

De Russische president Poetin verklaart opnieuw de koude oorlog aan het Westen, las ik vanmorgen op de nieuwsapp. Wat zou ik graag met een aantal moeders en oma’s een bezoekje aan Poetin brengen en hem vertellen dat hij kan stoppen met alle bewapeningsflauwekul. Dat we daar allemaal niet op zitten te wachten. Dat hij beter kan gaan mediteren. Dat Vrede in onszelf te vinden is.

Liefs Mem

 

 

Verstuurd vanaf mijn iPad