Loneliness

E20EA287-7673-43CE-8BB5-C4E6FE2A3A77.jpeg

Lieve Bas,

We tried to talk it over
But the words got in the way
We’re lost inside
This lonely game we play

Bovenstaande teks is uit een nummer van de Carpenters, Masquerade, wat ik gisteren hoorde. Ik denk niet dat jij er ooit naar geluisterd heb. In gedachten hoor ik je zeggen. “Natuurlijk niet mem, dat is geen muziek”.
Het stuk gaat over het onvermogen te communiceren en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat.

Het verwoorden van onze belevingswereld is vaak zo moeilijk. Je kunt de ander maar tot op zekere hoogte bereiken.
De mensen die net zoals jij uit het leven zijn gestapt, hebben, zo voel ik, als een eiland geleefd. Een ongelooflijk eenzaam gevoel moet dat geven. Daarnaast is het zo alleen sterven, voor mij, de ultieme eenzaamheid.

Maar ook voor de achterblijvers is eenzaamheid een terugkerend thema. Het niet meer kunnen communiceren met je geliefde en achterblijven met zoveel vragen. Door moeten leven in een wereld die doordraait of er niets gebeurd is. Terwijl deze voor ons, de nabestaanden, op zijn kop staat. Niets is meer hetzelfde.

Volgens de psychiatrie is de rouwverwerking voor nabestaanden van een zelfdoding het meest gecompliceerd, omdat deze alle aspecten van het leven raakt.

Logisch dat boosheid daar ook een onderdeel van is. Wat heb je ons aangedaan. We staan met lege handen. Kunnen het niet meer goed maken. Ons brein wil altijd oplossingen maar die zijn er in dit geval niet.

Ook tussen ons ouders kan er eenzaamheid zijn. De verwerking van zoiets groots is zo individueel. En gaat vaak ongelijk op. Zie elkaar dan maar weer te bereiken.

Als ik verder filosofeer over eenzaamheid is dat, zo denk ik, het meest existentiële thema van ons mensen. En tevens het uitgangspunt tot het maken van verbindingen. Met onze Ziel, onze medemens en de natuur. Wanneer we verbindingen kunnen leggen verdwijnt de afgescheidenheid. Verdwijnt de eenzaamheid. De verbinding met onze Ziel maakt dat ons gevoel van afgescheidenheid wordt opgeheven. Miste jij de bezieling? In jezelf en in de wereld om je heen? Had je jouw hart op slot gedaan?

Deze blog wil ik eindigen met een deel van het nummer getiteld: Island van Simon en Garfunkel wat over eenzaamheid gaat. En waarvan ik zeker weet dat jij deze muziek waardeerde.

Island

Don’t talk of love
But I have heard the words before
It’s sleeping in my memory
I won’t disturb the slumber
Of feelings that have died

If I never loved I never would have cried
I am a rock I am an island

I am shielded in my armor
Hiding in my room
Sequid in my womb
I touch no one and no one touches me

And a rock feels no pain
And an island never cries

Liefs mem

Verstuurd vanaf mijn iPad

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s