Silence

AC99C8D6-D8F9-4D4A-97CA-D867BF72F4EF.jpeg

Lieve Bas,

De laatste tijd heb ik niet zo frequent  naar jou geschreven. Het voelt of jij verder weg bent.

Er is een mooie mantra die bezingt hoe de individuele Ziel, (de rivier) de grote Eenheid,  (de Oceaan) bereikt en daarin op gaat.

Dat ik niet aan je schrijf betekent niet dat je uit mijn gedachten bent. Ook niet dat het verdriet om jouw heengaan minder is. Het verdrietig zijn is onderdeel geworden  van mezelf. Ik ben er vertrouwd mee geraakt. En zo kabbelen we op aarde door in de tijd.

Op jouw middelbare school heeft in November, een dertienjarige jongen een einde aan zijn korte leven gemaakt.

Ik ben daar stil van.

Ik kan me herinneren dat ik kort na jouw overlijden een gesprek had met de directrice en zorgcoördinator. De laatste verzekerde mij dat doodsgedachten niét leefden bij leerlingen van haar school.

Mijn reactie was dat het een gevaarlijke uitspraak is. Jij hebt acht jaar op deze school rondgelopen en bent niet meer bij ons.

Wie kan zeggen wat er werkelijk in een ander leeft?

Liefs Mem

Advertenties