Peace

 

EE14C431-9BA5-4D2C-971A-BCDAABF8420B

Lieve Bas,

Enige jaren geleden werd ik door een buurman die verderop in de straat woont, aangesproken. Hij vroeg me:”Ik zie jou altijd rondfietsen. Heb jij geen doel in je leven?”
Door zijn vraag was ik met stomheid geslagen en wist toen niet wat te antwoorden. Maar zijn vraag hield me wel een tijdlang bezig. Blijkbaar gaf ik hem de indruk doelloos te zijn en dat zat me niet lekker. Want diep in mijn hart vond ik het ook moeilijk om het doel van en in mijn leven te vinden. Maar dat het zo zichtbaar was, beviel me niet.

Aan alle mensen verschijnt denk ik vroeg of laat de vraag. “Waarom zijn we hier? Wat is het doel van ons bestaan?” Het is een existentiële vraag waar tegelijkertijd veel antwoorden op zijn te geven of waar helemaal geen antwoord voor is.

Van jou weet ik dat je ook moeite had met het vinden van je bestemming. Je vond veel zaken van het leven vermoeiend en overbodig. Zelfs het iedere keer weer moeten eten om je lichaam in stand te houden, vond je soms een opgaaf. Dan zei je dat je liever een krokodil was geweest die maar één keer in de vier dagen hoefde te eten. Je worstelde met zingeving. Na een tijdje enthousiast te zijn geweest voor een project kwam je erachter dat niets blijvende bevrediging kon geven. Zoals naar de sportschool gaan. De leegte die opgevuld leek, staarde je weer aan.

Wat ik zelf ondertussen ook geleerd heb van het leven Leven, is dat buiten ons geen blijvende vervulling te vinden is. Die is er pas als we de weg naar binnen gaan. Als we de leegte in gaan. Dan blijkt dat de leegte niet opgevuld hoeft te worden maar genoeg aan zichzelf heeft. Dan blijkt er een diepe vrede in ons te huizen.
We zijn al thuis. We kunnen stoppen met zoeken want we zijn precies daar waar we horen te zijn. Op het moment dat we weer starten met zoeken buiten ons, verwijderen we ons van thuis Zijn. En in dat lege veld dat we ten diepste zijn, kan van alles verschijnen. Verdriet, vreugde, angst, boosheid. Maar in de diepte dan toch altijd weer die Vrede.

De Russische president Poetin verklaart opnieuw de koude oorlog aan het Westen, las ik vanmorgen op de nieuwsapp. Wat zou ik graag met een aantal moeders en oma’s een bezoekje aan Poetin brengen en hem vertellen dat hij kan stoppen met alle bewapeningsflauwekul. Dat we daar allemaal niet op zitten te wachten. Dat hij beter kan gaan mediteren. Dat Vrede in onszelf te vinden is.

Liefs Mem

 

 

Verstuurd vanaf mijn iPad

Advertenties

Sign of Times

foto

Lieve Bas,

Momenteel zijn er op aarde Olympische winterspelen in Zuid-Korea.
Vanavond bij het 8-uur journaal was er een korte reportage over de zelfdoding onder jongeren in dat land. Zuid-Korea heeft het hoogste percentage suïcide ter wereld. Gemiddeld maken 37 jongeren per dag een eind aan hun leven.

Een meisje dat werd geïnterviewd gaf de oorzaak aan het gebrek aan vrije tijd. Studenten moeten 6 dagen per week van de vroege ochtend tot de late avond studeren. Er worden zeer hoge eisen aan hen gesteld. Muziek geeft nog enig plezier en afleiding.
In de uitzending werd een brug getoond waar de radeloze maar vastberaden jongeren iedere dag weer van afspringen.

Dat deed me denken aan de lemmingen die zich in grote getale van de rotsen in zee laten storten. Een mysterieus verschijnsel waar tot nu toe geen oorzaak voor is gevonden.

Als ik me diep verbind met de zelfdoding onder jongeren in deze huidige tijd. (Volgens de BBC is het percentage suïciden wereldwijd met 60 procent gestegen,
zo zagen wij in een uitzending vlak na jouw overlijden)
Dan kan ik niet anders concluderen dat het een massaal protest is van jonge mensen tegen onze huidige wereld en maatschappij.
Die conclusie is volgens mij iets wat ons allen aangaat. Want de maatschappij dat zijn wij.

Liefs Mem

Oblivion

IMG_6297bas

Lieve Bas,

In mijn vorige blog schreef ik over de Dood. Hoe de Dood jou en de andere kinderen, in de vergetelheid lokte.

Wij, de vaders en moeders die achterbleven, zijn veelal aan het overleven, zo lees ik in de verhalen die de moeders delen.
Eén van de moeders, Astrid, heeft een stichting opgericht. De Rogier van der Hulst Foundation vernoemd naar haar zoon Rogier. Samen delen, samen helen is het motto. Hierdoor is een lotgenotengroep ontstaan. We zijn al een keer samengekomen op een lotgenotendag en er zijn plannen voor weer zo’n dag en ook een themadag.

Zelf ervaar ik het als buitengewoon prettig om met andere ouders die hetzelfde is overkomen uit te wisselen en te delen. Het geeft een energieboost en richting aan de rouwverwerking.

Vanmorgen viel het lied: “Signalen” van Herman van Veen me in.

Signalen

De dwaze moeders op het plein
Wier kinderen verduisterd zijn
Ze komen toch weer bij elkaar
Voor even maar
Ze schuifelen door het journaal
Geef hun een teken, een signaal
Dat geen enkele deur eeuwig dicht zal zijn
Dat aan het eind van de tunnel weer licht zal zijn

De moeders in het lied van Herman zijn in het ongewisse over het lot van hun kinderen. Leven ze nog?
Wij, de moeders van kinderen als jij, weten dat jullie overleden zijn maar hopen net zo goed op signalen uit die andere wereld.

In het boek:” Toevallige signalen” van Marianne Lensink staan brieven die lezers gestuurd hebben nadat hun dierbaren waren overleden. Mijn lieve vriendin Adri attendeerde me op dit boek. Het is prachtig om te
lezen hoe ogenschijnlijk toevallige gebeurtenissen helpen, het verlies van de overledene te dragen. Het steunt bij het rouwen. Te weten dat we niet aan ons lot zijn overgelaten maar dat er vanuit de andere wereld hulp komt.

De inspiratie die zich ontvouwd bij het schrijven van deze blogs is voor mij een signaal dat jij vanuit de andere dimensie helpt om het verlies te verlichten. Niet alleen voor mij maar ook voor anderen, die dezelfde weg af leggen.

Zoals de mijnwerkers in de mijn
Redding moet al bezig zijn
De anderen zijn hulp gaan halen
Het wachten is op de signalen….

Liefs Mem

Born to die

bas2

Lieve Bas,

De tijd is voort gegaan sinds ik de laatste keer aan je schreef. We zijn nu bijna vier maanden verder. Het is inmiddels winter. Het is koud en de planten en bomen in de natuur lijken dood te zijn. Ik weet echter dat ze in diepe slaap verkeren want de eerste sneeuwklokjes bloeien alweer. Het is rustig, windstil weer. Ook in mijzelf is het rustig en windstil. Ik voel me over het algemeen vredig. Er gaat geen dag voorbij zonder je te missen en aan je te denken maar langzaam maar zeker heb ik ook vrede gesloten met het idee, dat dit de rest van mijn leven zo zal zijn. Dat ik je, tot aan mijn eigen dood, iedere dag zal missen.

Een aantal weken terug maakte ik een besloten facebook pagina aan. Nooit gedacht dat het zonder jouw hulp zou lukken, maar het was zo gepiept.

De facebook pagina heet Shine On. Hierdoor heb ik via facebook contact met andere moeders die hun zoon of dochter verloren hebben aan zelfdoding. We wisselen gevoelens, verhalen, gedichten en muziek uit.
Ik vroeg hen mij een foto te sturen zodat we deze op de fb pagina kunnen delen.

Bij iedere nieuwe foto komt er telkens weer een brok in mijn keel. En een bezwaard hart. Stuk voor stuk prachtige jonge mensen die veelal lachend op de foto staan. Maar als ik langer kijk, zie ik verdrietige ogen. Een in zichzelf gekeerde blik.
Ik moest denken aan het sprookje van de rattenvanger van Hamelen die met de magische muziek van zijn fluit eerst de ratten en later de kinderen, betovert en weg voert.

Deze kinderen, deze jonge mensen op de foto’s, zijn ook betoverd en weggelokt, zo voelt het. Niet door de rattenvanger maar door de dood. Een mysterie is het. De verlokking van de dood. Wat belooft de dood. Rust? Vrede? Ontsnapping van een doodlopende weg?

Ik weet dat jij van de muziek van Lana del Rey hield. De sfeer in het nummer: “Summertime Sadness” appeleert voor mij aan de geheimzinnigheid van de zelfgekozen dood. De verlokking van de dood. En in het nummer “Born to die”
zingt ze:

Choose your last words
Cause you and I
Were born to die

Stairway to Heaven

2017-08-30-PHOTO-00000540

Lieve Bas,

Vandaag schrijf ik mijn laatste blog aan jou. Morgen, 31 Augustus, is het een jaar geleden dat we jouw prachtige lichaam begroeven. Je tijdelijke jas voor je eeuwige Ziel.
Het graf ligt op de volgens mij mooiste begraafplaats van ons land, aan de Bergweg te Bloemendaal.
Het is een plek waar ik graag kom.

Vorige week hebben we samen met jouw vrienden, ouders en familie, jouw sterfdag herdacht en heb ik het beeld wat ik voor je maakte, onthult.

Een opstijgende engel waarbij ik jouw gelaatstrekken en bouw als uitgangspunt heb genomen.
Vergeleken met mijn gemoedstoestand van vorig jaar waarbij de wanhoop het ongeloof en verscheurdheid de boventoon voerden, is er nu veel meer vrede.

De aanloop naar deze dagen, je sterfdag en de dag van de begrafenis, vond ik zwaar. Maar het samenzijn met alle lieve mensen en het samen herdenken bracht verlichting.

Van jouw gitaarleraar Nan kregen we een lange brief waarin hij vertelt over jullie jarenlange samenwerking aan de muziekschool. En dat het eerste nummer wat je leerde spelen “Stairway to Heaven” van Led Zeppelin is. Morgenavond zal je vriend Jasper het bij je graf spelen op de gitaar. Want ook dan zullen we met vrienden samenkomen om je te gedenken.

Het schrijven van de blogs, het afgelopen jaar, heeft me enorm geholpen het zware verlies van jou te verwerken. Het verlichtte altijd weer om op te schrijven wat er in mij leefde. Het bracht reflectie en verdieping.

De lieve, meelevende, lovende reacties van velen hebben me gesterkt. Veel dank daarvoor. En niet  alleen mij maar ook Vincent, die steevast de foto’s bij blogs heeft gekozen.

Lieve Bas,
Shine On

Liefs Mem

Spirited Away

 

2017-08-24-PHOTO-00000446

Lieve Bas,

Vandaag een jaar geleden, ben je rond deze tijd vertrokken naar je nieuwe bestemming.

Van een heel aantal mensen heb ik gisteren en vandaag lieve kaarten en berichtjes gekregen om me sterkte te wensen in de moeilijke dagen. En vanavond gaan we jou bij het graf herdenken met onder meer met je vrienden en de opa’s. Het beeld van de Engel staat nu op je graf en straks wordt het onthult.

Gisteravond bezochten we een Japanse voorstelling. De zangeres zong een liedje uit de film Spirited Away waar jij als kind dol op was.
Het gaat over een meisje dat met haar ouders verhuist van de stad naar de buitenwijken en per ongeluk in een wereld van Goden en Geesten terecht komt.
Het is een magisch verhaal, je kon er geen genoeg van krijgen.

Het lied heet:” Always with me”

Dit voorval zie ik weer als een kadootje van jou aan mij vanuit de Zielewereld.

Dankjewel,

Liefs Mem

Easy Come Easy Go

foto (1)

Lieve Bas,

Het boek van filosofe Joke Hermsen getiteld; Kairos, Een Nieuwe Bevlogenheid. gaat over de tijd.
De kloktijd, Chronos en de innerlijke tijd, Kairos.

Als mensen zijn wij gebonden aan tijd en ruimte. Dat kan ik in deze maand, Augustus, de maand waarin jij een jaar geleden vertrok, sterk beleven.

Er zijn veel herinneringen die me terugbrengen naar hoe het vorig jaar was, toen jij nog op aarde leefde. Ook de natuur helpt daar aan mee want met het verglijden van de zomer kom ik weer in de sfeer rond jouw sterfdag en begrafenis. Het was rond die tijd, aan het einde van Augustus, prachtig verstild nazomer weer.

De herinneringen roepen gevoelens op. Verdriet maar ook verwondering over de schoonheid en intensiteit van ervaringen rond het verdriet. En dankbaarheid over de mooie en diepe contacten die ik in het afgelopen jaar met andere mensen kon beleven.

Verdriet liet me een diepe verbinding voelen tussen ons mensen. Een verbinding die normaliter zeldzaam is.

Zoals Joke Hermsen in haar boek beschrijft is er nog een andere tijd. Of liever het ontbreken van de tijd, de eeuwigheid. Kairos. De innerlijke tijd.

Wanneer ik daarin vertoef is er niets aan de hand. Ik voel jouw nabijheid. Ik voel me verbonden met alles.

In de blogs die ik in de afgelopen maanden schreef verwees ik er vaker naar. Aanwezig zijn zonder gedachten, bewust ademen, is de poort naar het Nu.
Het eeuwige Nu, het tijdloze, verlost me. Brengt vrede.
De tijd laat me verdwalen in het niemandsland van verleden en toekomst. Uit het Nu vandaan waar ik Thuis ben.

Deze blog wil ik afsluiten met een song van jouw favouriete zanger Rory Gallagher waarin hij zo prachtig, het gevangen zitten in het verdriet, verwoord. En dat het licht echt weer zal gaan schijnen als je het verdriet bevrijdt.

Het verdriet bevrijden doe ik, door er in de tijd doorheen te zakken naar de eeuwigheid. Naar het Licht.

Easy Come Easy Go (verkorte versie)

I’m easy come and easy go
Now you’re not so carefree
You found a thorn behind the rose
You took it all so badly

Lost inside yourself
You’ve gotta break out soon
You’ve gotta try again
To hear a different tune

Oh yeah

I’m easy come and easy go
Don’t paint it all so sadly
Before you know the light will shine
Don’t burn out completely

Locked inside yourself
You’ve gotta break out soon
Come and try again
And hear a different tune

Oh yeah

Liefs Mem

Sorrow

2017-07-25-PHOTO-00000041

Lieve Bas,

De zoon van een collega van papa is vorige week herdacht in een uitvaartdienst.
Hij was alleen op vakantie in Laos en heeft een fataal scooterongeval gehad.
Net als jij is hij in 1995 geboren en is dus 21 jaar geworden.
Zijn overlijdensbericht staat nu naast jouw foto.

Ik zie een leuke knul aan het strand staan. Achter hem een palm in de wind. Zijn haren maken dezelfde wuivende beweging.

Het maakt me heel verdrietig.

Van jouw uitvaart hebben we een dvd opname gekregen. Ik kan me er nog steeds niet toe zetten deze te bekijken. De afgelopen dagen voelde ik me fysiek niet lekker en dan mis ik jou des te meer. Want altijd als ik ziek was, was jij er. Je bracht me dan een kopje thee en vroeg hoe het met me ging.

Akelig en verdrietig voel ik me. Ik heb gemerkt dat verdriet een fysieke en een mentale kant heeft. Fysiek doet mijn hart pijn, letterlijk pijn. Net of het gebroken of gescheurd is. Mentaal komen er allerlei nare gedachten langs. Met deze gedachten probeer ik niet mee te gaan. Maar om de fysieke pijn kan ik niet heen. Dat hoeft ook niet. Het wil gezien worden. In de loop van de afgelopen maanden verscheen het verdriet minder vaak maar niet minder heftig.

Het kan ineens weer opvlammen als een smeulend vuurtje. Het overlijden van net zo’n jongen als jij, wakkert het verdriet weer aan.

Is het zo?

Verdriet sluimert met diepe smart
In de gebroken kamers van mijn Hart

Ineens is het er volop
De vlam laait heftig op

Is het zo?

Hoe intenser de Liefde kwam
Des te feller de vlam

Mijn Hart deze pijn bevat
Omdat Liefde de ruimte al bezat?

En dat pijn me blijft bezeren
Maar Liefde haar zal transformeren?

Liefs Mem

The journey of souls

 

image.jpg

Lieve Bas,

“Roep de reiziger niet terug”, staat er in een soefie gebed. Dit gebed wordt voorgelezen bij de uitvaart.

De ziel van de overledene is op reis gegaan, zo vinden de soefies, en als we verlangen dat de gestorvene bij ons op aarde moet blijven maken we de ziel bedroefd.

Dat snap ik wel maar het is dan toch een bijna bovenmenselijke opgave. We zijn nu eenmaal gehecht aan onze dierbaren en willen het liefst alles bij het oude houden. We missen de fysieke aanwezigheid dagelijks.

Dat jij op reis zou gaan stond al jaren vast. Al op 12-jarige leeftijd vertelde je me dat je echt niet in Nederland zou blijven. In eerste instantie wilde je na de middelbare school graag naar America. Maar toen je met papa een reis naar America en Canada maakte had dit laatste land je hart betoverd.
Niet alleen vanwege Melissa, je Canadese vriendin uit Toronto maar ook vanwege de schoonheid en de ruimte van dit enorme uitgestrekte land.

Je had besloten in Toronto te gaan studeren. Je was dolblij dat je was toegelaten op de Humber University. Diverse malen heb ik je gevraagd of dit was wat je echt wilde.
“Ja, dat wil ik toch al bijna mijn hele leven” antwoordde je.

Een dag voor je vertrek naar Canada ben je aan een andere reis begonnen. Een reis in de eeuwigheid.
Langaam maar zeker wen ik aan het feit dat je voor deze laatste reis hebt gekozen. Gezien de zorgvuldige voorbereiding van je laatste daad op aarde kan ik deze conclusie trekken. Dat je werkelijk gekozen hebt.

Je bent nu op reis en zoals ik me een jaar geleden verdiepte in de Canadese gewoontes om een beetje mee te reizen, lees ik nu boeken over de reis die de ziel maakt.
Michael Newton, is een wetenschapper die zijn cliënten met behulp van hypnose terugbrengt naar vorige levens en naar het leven van de ziel tussen de levens.
Hij heeft honderden mensen begeleid en komt tot fascinerende conclusies.
De zielen vertellen allemaal, zonder uitzondering, dat het leven in het hiernamaals verukkelijk is. Bevrijd van alles. In het boek getiteld: “Reis der Zielen”.

Ook nu reis ik een beetje met je mee.

Liefs Mem

 

Alive

image

Lieve Bas,

Van mijn vriendin Joke ontving ik een link naar een you-tube filmpje van Anne Geraghty – ‘Death; The Last God’ – Interview by Iain McNay.
Zij vertelt over het plotselinge overlijden van haar 34-jarige zoon en hoe dat haar relatie en verhouding met de dood totaal veranderd heeft. Ik herken veel in haar verhaal. Het proces waar we sinds jouw dood doorheen gaan.

Door jouw vertrek is er voor mij een wereld ontsloten. De dood is tot leven gekomen.
Tot dan was de dood iets wat ver weg was. Nu is de dood een dagelijkse metgezel waar ik totaal geen angst meer voor koester. Het hiernamaals is nabij gekomen en ik leef nu pas in totaliteit. Want het is echt zo, weet ik nu, dat we door het ervaren van de dood werkelijk kunnen gaan leven.
In de zin dat het leven door de dood zin krijgt. En we bevrijd kunnen raken van de angst voor de dood en van de angst voor het leven. Jij bent me voorgegaan op een weg die we allemaal moeten volgen.

Door de eindigheid zien we de kostbaarheid en het unieke in ieder moment.

Ik heb me in de verste verte niet kunnen voorstellen dat de intense gebeurtenis van jouw heengaan mijn perspectief zo zou gaan veranderen, zo heeft kunnen verdiepen.

In het interview hoor ik Anne zeggen dat wij levenden het lichaam op aarde vormen voor degenen die overleden zijn. Dat vind ik prachtig. Het betekent dat we in verbinding met onze geliefden een stem, een vorm kunnen geven aan hen die zijn overgegaan. Zij deed dat door een muziekstuk postuum voor haar zoon te componeren. Ik doe dat, door over en met jou deze blogs te schrijven want je inspireert me regelmatig.

En dat de liefde die blijvend is, na het heengaan van onze dierbaren andere wegen zoekt en kan leiden tot nieuwe creaties en kwaliteiten die voor de gebeurtenis alleen latent aanwezig waren. Een deel van ons sterft met de dood van de geliefde. Mijn leven zoals ik dat kende toen jij nog op aarde was zal nooit meer hetzelfde zijn.
In mij is de identificatie met de rol als moeder gestorven. Maar er is ook een geboorte. De geboorte van een nieuw bewustzijn. Dat de dood betekent dat het lichaam en het persoonlijke ophoudt te bestaan maar dat de Ziel meer levend is dan ooit.

Jouw Ziel en mijn Ziel,

Liefs Mem