Born and reborn again

2017-06-06-PHOTO-00000439

Lieve Bas,

Enkele dagen na jouw begrafenis adviseerde iemand me een deep tissue te ondergaan omdat mijn spieren ongelooflijk vast zaten.
Samen met een vriendin vertrok ik naar Amsterdam Noord want daar zat de therapeute.

De therapeute vond het noodzakelijk om vooraf aan de massage een gesprek te hebben. Ze vertelde me dat je in grote problemen was omdat je je niet aan God’s plan gehouden hebt. Je zat nu in ieder geval in het diepe duister zo vond zij.
Ik vroeg haar of ze soms God’s plan in de boekenkast heeft staan.

Zelf leef ik vanuit het gegeven dat alles wat er gebeurd volgens God’s plan is of, zo kun je ook zeggen, in overeenstemming is met het leven. Er is naar mijn idee en weten niet een parallel plan. Er is geen dubbele agenda. Het leven heeft geen dubbele agenda.
Dat wat in ons leven plaatsvindt is helemaal de bedoeling. Of er is geen bedoeling, dat kan ook.

Om daar in en mee te leven vraagt overgave. En vanuit de overgave kunnen we innerlijke rust ervaren. De Boedha zei duizenden jaren geleden al dat al ons lijden voortkomt uit verzet tegen wat is.

Ik kan me verzetten tegen jouw vertrek maar voel dat dat alleen maar ongelooflijk veel spanning oplevert en het brengt me nergens.
Als ik vertrouw dat er een oneindig grote intelligentie door ons heen leeft geeft me dat meteen al rust en ruimte. Geeft me dat vrede.
Er is nog steeds verdriet maar er is geen onvrede. Het verdriet wordt gedragen door liefde.

Leven vanuit het weten dat jij nu in een oneindige vrede bent. Dat jij oneindige vrede bent. Vanuit de vrede in mezelf maak ik contact met jou. Ik stel me zo voor dat jij lekker aan het chillen bent. En wellicht muziek maakt met al je idolen.

Maar ik kan me ook voorstellen dat vanuit de reincarnatie gedachte, jij weer terug gaat komen op aarde. In het wiel van geboorte, sterven, wedergeboorte. Dat we niet beperkt zijn tot dit ene leven. Maar al vaker leefden.
Als ik kijk naar je foto bovenaan deze blog zie ik een wezen wat al heel wat keren de rondgang van het wiel heeft meegemaakt. Toen deze foto gemaakt is was je een week op aarde.

Shakespeare legde dat uit aan de hand van het toneel. Wij, de levenden staan op het toneel. Degenen die overgegaan zijn bevinden zich back stage. En staan te wachten tot ze het toneel op kunnen gaan om weer een nieuwe rol in het levensspel te gaan spelen.

Ik hoop van harte dat wij samen weer een keer op het toneel staan.

Liefs Mem

 

To Balance

image.jpg

Lieve Bas,

Volgens de Tao, een eeuwenoude Chinese wijsheid is er in het leven altijd sprake van herstellen van evenwicht. Het yin yang principe. Het licht en donker. Vrouwelijk mannelijk etc. Continu vind er een verschuiving plaats waardoor het evenwicht zich weer herstelt. Het symbool van de Tao laat dit prachtig zien. In het donker is altijd licht en in het licht een stukje donker. Alles in het leven draagt bij aan dit evenwicht.

Met verwondering kijk ik naar mijn eigen leven en hoe daarin het evenwicht zich steeds weer herstelt. In de eerste maanden na jouw overlijden was ik totaal uit het lood geslagen. Niet in evenwicht. De meter was volledig doorgeslagen naar de kant van geen brood meer zien in wat dan ook.

Een oceaan van gevoelens golven van verdriet, wanhoop, zinloosheid.

Ik heb me maandenlang mee laten dobberen op deze golven. Ben daar volkomen mee geweest en merkte dat er onder deze golven iets anders leeft.

De golven zijn onderdeel van de oceaan en dus een stukjes van iets wat veel groter is dan deze tijdelijke emoties. De gevoelens komen en gaan zoals de golven komen en gaan. Maar het water van de oceaan zelf is onveranderd. En in de diepte van het Zijn met wat is kom ik dan vrede en rust tegen. Gelijkmoedigheid.

Ik kan het ook vergelijken met een kalme serene ruimte waarboven een aantal verdiepingen liggen. Op deze verdiepingen is van alles gaande aan onrust, twijfel, ongeloof, boosheid. Zoals spelers in een toneelstuk rollen spelen. Ze wisselen elkaar af. Ze hebben een rol maar zijn de rol niet.

In de kelder is rust, ruimte, vrede. En vanuit de kelder kan ik kijken naar wat zich in het gebouw afspeelt maar hoef zelf niet mee te spelen. Dat geeft verlichting en ruimte.

Mediteren helpt daarbij. Ik daal af naar mijn kelder of naar de diepte van de oceaan en vertoef in rust. In Stilte, heelheid en vervulling en van daaruit sla ik alle bewegingen gade.

De Tao, het leven, het evenwicht, hervinden door me te verbinden met de Stilte in mij. De uiterlijke stilte helpt mee.

Maar dat neemt niet weg dat het een wankel evenwicht is.

Enige tijd terug kreeg jij van de Universiteit van Utrecht een uitnodiging om mee te doen aan een enquete. Je werd gevraagd net als vorige jaren de enquete in te vullen. Je kon er een prijs mee winnen. Ik moest een paar keer slikken en toen ik de medewerkster belde met de vraag of ze jou uit het adressenbestand kan halen omdat je overleden bent Kwamen de tranen. Het verdriet omdat jij nooit meer enquetes in zult vullen. Verdriet omdat jij van de aardbodem bent verdwenen. Maar ik merkte ook dat de rust weer keerde nadat ik had opgehangen. Ik ging mee in de golf van verdriet die zich aandiende en kon ook weer rusten in de stilte die daarop volgde.

Het leven hier op aarde zoekt continue naar evenwicht. Daar waar jij bent gelden vast andere wetten, of toch niet? Het maakt me nieuwsgierig.

Liefs Mem

I fall apart

image.jpg

Lieve Bas,

Vorige week bezocht ik met Annemiek, de moeder van je vriend Wouter, je graf.
Op deze prachtige plek aan de rand van de duinen, sprankelt alles van nieuw leven.
In het vogelhuisje dat we in de boom naast jouw plek ophingen, nestelt een koolmezenpaar.
Alle tulpen en narcissen die we plantten in het najaar, zijn nu op hun mooist.

Regelmatig zien we dieren zoals een hert of een egel rondlopen.
Het is op de begraafplaats een oase van rust. We komen er graag.
In het boekje met jouw foto, wat ik neerlegde op je tuintje hebben al een aantal mensen geschreven. Het ontroert me iedere keer weer diep om te lezen wat jij voor je vrienden en familie betekent.

Over de dood heen zorg je nog steeds voor inspiratie lees ik in het boekje.
Vandaag besloot ik weer eens te luisteren naar een van jouw favorieten, de zanger en gitarist Rory Gallagher.
Het prachtige nummer “I fall apart” waarin hij zingt:

You’ll be on my mind
Till the end of time

Altijd als ik luister naar de muziek waar jij zo van hield voel ik je dichtbij in mijn Hart.
Ik kan de Liefde daardoor tastbaar maken.
In een ander mooi nummer “I am not awake yet” van Rory, zingt hij:

I can’t wait to see you materialize.

Voor mij materialiseer jij wanneer ik naar je muziek luister.

Please bring out your Love
Shining like the Stars above

Vandaag is het moederdag. Maar ik mis je iedere dag.
Liefs Mem

Angels

basgroundzero

Lieve Bas,

Vorige week bezocht ik samen met twee vriendinnen, een avond van het Filosofisch cafe, Haarlem. Eén van de sprekers was Joke Hermsen. Zij sprak over haar boek “Melancholie van de onrust”, waarin ze stelt dat de mens vanuit een diep gevoel van melancholie twee kanten op kan gaan.
De ene kant is de depressie, de spiraal naar beneden. De andere kant is de weg van de creativiteit. Waarbij wij als mensen, de melancholie als vruchtbare voedingsbodem kunnen gebruiken om te scheppen.

Ik herken beide wegen. Het doodlopende pad van de depressie en de weg omhoog naar ons scheppende vermogen.

Omdat ik creatief bezig zijn, schilderen en boetseren, prettig vind om te doen, wilde ik na het overlijden van jou therapie op een kunstzinnige manier bedrijven.

Ik googelde op Kunstzinnige therapie in de buurt en kwam uit bij de praktijk van Inger.
De eerste nat-in nat aquarel die ik bij Inger maakte laat een niet aardse afbeelding zien. Een beeld van een andere wereld, van de geestelijke wereld. Je zou er een Engel in kunnen zien.
Mijn verlangen naar de geestelijke wereld waar jij nu bent was in de eerste periode na je heengaan zo groot dat ik letterlijk in een tussengebied leefde. Niet op aarde in ieder geval.
Gaandeweg de therapie hebben Inger en ik gewerkt aan het weer landen op aarde.
Het me weer veilig en prettig gaan voelen in het aardse.

De aquarellen kregen meer en meer vormkracht. En ook het werk dat ik bij de therapie boetseerde laat zien dat ik zoek naar  openheid en verbinding met de aarde maar ook contact wil houden met de geestelijke wereld.

Aan het eind van de therapie gekomen uitte ik mijn verlangen mezelf meer en meer neer te zetten in de wereld. Een groot verschil met de beginsituatie waarin ik helemaal niet op aarde wilde zijn.

Mijn laatste schilderij is een bloemenveld waarbij ik me voorstellen kan dat het aards is maar het kan ook een beeld zijn van een weide in het hiernamaals.
Het intergreren van deze twee werelden is voor mijn gevoel geslaagd.

Juist in de verbondenheid met het aardse kan er contact zijn met het geestelijke.

Op je graf komt een Engel van brons. Hij heeft jouw gespierde lijf, gelaatstrekken en grote vleugels. De Engel staat met één voet op de aarde, klaar om op te stijgen.
Juist het verdriet, de melancholie van wat niet meer is, geeft voeding voor het maken van dit soort beelden. En als het resultaat er dan mag zijn geeft me dat toch weer voldoening.

Van Melissa hoorde ik dat jij wel eens werk van mij aan haar liet zien via foto’s. En dat je best trots was. Zo leuk vond ik dat.

Liefs Mem

Synchronicity

basnaturalis2

Lieve Bas,

Gisteravond hadden we een bijeenkomst van onze leesclub. De leesclub die we begonnen toen jij nog op de basisschool zat.

We hadden deze keer niet een duidelijk thema. Een onderwerp wat steeds terugkwam was de kindertijd en hoe we die beleefd hebben.
Een vraag waarop we om de beurt antwoord mochten geven was:”Hoe oud voel je je? De één voelde zich 90 en de ander rond de 30 en weer een ander 60.
Mijn antwoord was dat iets in mij leeftijdsloos is en altijd dezelfde is gebleven. Met verbazing kan ik naar mijn lichaam kijken. Mijn tijdelijke huis wat ouder en ouder wordt. Maar mijn wezen is nog hetzelfde. Het kind dat ik ooit was beleeft het leven in het zijn, niet wezenlijk anders dan de volwassen vrouw die ik nu ben.

Dat wat ik ten diepste ben is onafhankelijk van de tijd, van het voortschrijden van de tijd. Zo stel ik me voor dat hetgeen jij wezenlijk bent, je wezen, je aanwezigheid ook onveranderd is. Niet aangetast door welke ervaring dan ook in de tijd. En ook niet door het sterven van je lichaam.

En dat we elkaar zullen herkennen in die aanwezigheid wanneer ik net als jij mijn aardse verblijf achter mij laat.

Aan het eind van onze leesclubbijeenkomst sloot Louise, de moeder van je beste vriend Niels, de avond af met een gedicht van Ingmar Heytze. Ze had het van tevoren uitgekozen. Het sloot prachtig aan op het thema kindertijd wat spontaan op deze avond was ontstaan.

Achter de schutting

Je was kind en alles was er, weet je nog, bijna niemand was dood en je was zo klein als de wereld om je heen, drie straten en een schoolplein, de geheime plek in de bosrand etc.

Wij van de leesclub waren allemaal uiterst verbaasd en verwonderd dat dit proza zo mooi aansloot op hetgeen we die avond bespraken. Zo geheel onbedoeld en onverwacht.

Je zou het kunnen uitleggen als synchroniciteit. Een term die is bedacht door de psychiater Jung. Dat alles met alles samenhangt en dat ogenschijnlijk op zichzelf staande gebeurtenissen toch in verband staan met elkaar.
Dat in feite op zichzelf staande gebeurtenissen niet bestaan. En dat de tijd geen rol speelt in synchroniciteit.

Een mooi voorbeeld van synchroniciteit beleefde ik enige jaren terug toen ik met mijn rolstoel een stoep op wilde gaan. Op dat moment passeerde mij een jongen met de fiets. Hij vroeg of hij mij kon helpen.
Enige uren later op de terugweg wilde ik weer dezelfde stoep op. Juist op dat moment passeerde mij aan de overkant de jongen die wederom vroeg of hij mij kon helpen.

Jij en ik hebben vaak gesproken over synchroniciteit en ook jij geloofde dat gebeurtenissen niet op zichzelf staan. Zo leef ik vanuit een innerlijk weten dat jouw dood niet een op zichzelf staande gebeurtenis is maar onderdeel van een veel grotere samenhang, waarvan, als we ervoor open staan, een tipje van de  sluier wordt onthuld met zogenaamd toeval. En dat we, als we aan de andere kant van de sluier zijn, zoals jij nu, het hele overzicht hebben.

Dat alles verbonden is, dat we één zijn, is voor mij de essentie van het leven.

Liefs Mem

Dark Night of the Soul

image

Lieve Bas,

Gisteren bezocht ik samen met Vincent een concert van Koor Plus-Minus. Het was prachtig. Het Koor zong over het lijden van Christus en dat moeder Maria weent bij het graf van haar zoon. Het raakte ons diep.

Wanneer we als ouders een kind verliezen is de kans aanwezig dat we in een toestand terechtkomen van een gevoel van intense verlatenheid.
Dat het leven geen zin meer heeft. Dat alle betekenis verloren is.

We zijn er nog wel maar voelen geen verbinding. We voelen ons binnenin dood. Woede is naast onmacht en verdriet een emotie die kan floreren in duisternis. We voelen ons in de steek gelaten. Voelen ons slachtoffer van het leven.

Deze toestand van immense verlatenheid was mij al bekend na het ongeluk twintig jaar geleden. Waarin ik een grote eenzaamheid ervoer. Ik had het idee dat we als mens zo’n periode van duisternis, van zieleduisternis maar één keer in ons leven doorleven. Ik merk nu dat dat niet waar is.

Volgens spiritueel leraar Eckhart Tolle komen we in de donkere nacht van de Ziel als ons mentale raamwerk, hoe we dachten dat ons leven eruit hoorde te zien, in elkaar stort. Al onze overtuigingen en verwachtingen zijn in één klap weggevaagd.
We kunnen ons nergens meer aan vast houden. Zien geen toekomstperspectief. We lijken in de greep te zijn van duisternis en dat het altijd zo zal blijven. Een lange donkere tunnel.
In geschriften die Mystici ons nalieten, lezen we dat de donkere nacht van de Ziel tot ontwaken kan leiden. Dat we, doordat we zoveel zijn kwijt geraakt ten diepste beseffen dat we onze gedachten en gevoelens niet zijn. Maar essentie. En onze essentie is ongeschonden, tijdloos.

Op een dag als vandaag waarin de zon overvloedig schijnt en de natuur viert dat het lente is, er een grote schoonheid is in alles wat leeft. Dan is dat het leven Nu.

En daar mee zijn, dat leven, helpt een beetje om de duisternis die mijn hart omsluit te verlichten. Er komt meer ruimte, meer licht. De identificatie met het verdriet, met de gedachten van zinloosheid verminderen hun greep.

De transformatie vanuit de gedachten en gevoelens van onbehagen en vernauwing naar het leven Nu waarin er ook gewaarwordingen van rust en stilte zijn en verwondering voor de schoonheid. Verwondering voor het aanschouwen van het leven.

Het zijn twee krachten die ik iedere dag weer ervaar. De kracht van de emoties, het verdriet, de boosheid, de gedachten van zinloosheid. De afgescheidenheid. De Leegte.
En de andere kracht. De kracht van de Liefde, van de Eenheid.
Het zijn deze twee krachten die in ons Hart leven.

Volgend de soefi kent ons Hart meerdere lagen. In de bovenste lagen de emoties en hoe dieper we ons Hart verkennen: Ruimte en Liefde.

De Liefde in ons, de liefde voor het leven wat we zijn, wil ons wakker maken, roept ons.

Diep van binnen weet ik dat de morgen altijd zal aanbreken na de Nacht van de Ziel.
Verstaan

Als een magneet
vol verlangen
De ziel trekt ons
naar zich toe

Ze roept ons aan

Wij kunnen niet anders
Dan te antwoorden

Ons verstaan
Is onze vervulling

Zoals wij naar de Liefde verlangen
Verlangt ze naar ons

Eén Zijn ons beider bestemming
Liefs Mem

Dreams

unnamed

Lieve Bas,

In het vorige blog schreef ik over Erik, een Amerikaanse jongen die op dezelfde leeftijd als jij een einde aan zijn leven maakte met een pistoolschot.
Erik vertelt via een medium dat hij door lucide dromen contact kan maken met zijn dierbaren. Gewoon overdag is de energie te zwaar voor een geest om een verbinding te maken maar in de droom, de lucide droom, is dat een stuk gemakkelijker.

De eerste lucide droom die ik had was in de week na jouw overlijden. Je zat aan de tafel in onze huiskamer, badend in het zonlicht. Je was een jaar of dertien en droeg een Hawaii achtig shirt uit die tijd. Ik wist in mijn droom dat je overleden was en zei:”Wat leuk je te zien! Wat doe je zoal de hele dag?” Je lachtte een beetje geheimzinnig en antwoordde: “Vanmorgen heb ik met haaien gedoken”.
Dat past helemaal bij jou. Als kind was je gek op haaien. Je hebt er samen met je klasgenoot Dennis nog een werkstuk over gehouden.

In de tweede droom hielp je me een stukje te lopen. En toen we na jouw begrafenis een week naar Sardinië gingen kon ik je in een lucide droom omarmen en zelfs je geurtje van Hugo Boss ruiken in de droomtoestand.

Je verscheen samen met je oma, die op weg was naar de markt, in je tenniskleren.

Ook Vincent had een droom kort na jouw begrafenis. Hij droomde dat hij je zag maar dat je een arm mistte. “Waarom mis je een arm” vroeg Vince. “Dat komt door jou, je trekt teveel aan me” antwoordde je hem in zijn droom.
In alle dromen die ik beleefde maakte je een gelukkige ontspannen indruk. En het was fantastisch om je te kunnen omhelsen want dat voelde helemaal echt. Ook Vincent had later een droom waarin hij je kon vastpakken en waarin je vertelde dat je al vele reizen hebt gemaakt. Vin vroeg tijdens zijn droom ook of jij je in andere mensen of dieren kunt verplaatsen. Je knikte en liet het zien door op de televisie te verschijnen in plaats van de nieuwslezer.
Melissa, jouw Canadese geliefde droomde dat jouw handen op haar rug waren. Ze voelde de warmte ervan in haar slaap. Ze vond het jammer wakker te worden omdat het zo comfortable voelde.

Vanochtend was ik rond half zeven wakker maar viel daarna toch weer in slaap.
Jij verscheen in mijn droom als jonge Bas. Je had allerlei petten en shawls op en om zoals je als kleine jongen deed.
Je zat samen met mij onder het dekbed zoals we dat vroeger wel deden, als in een soort huisje.
“Met je linkerhersenhelft kun je mij niet bereiken, wel met je rechterhersenhelft” zo deelde je mij mee.
Je had een andere kleur ogen, een beetje paars. In mijn droom snuffelde ik aan je maar je rook net als vroeger.
“Heb je God al gezien?” vroeg ik. Je lachte blij en knikte bevestigend.

Vandaag ben ik de hele dag een  beetje vrolijk. We hebben elkaar vanmorgen ontmoet.

Liefs Mem

Letting Go

image

Lieve Bas,

Wanneer we op een ochtend gezamelijk de honden uitlaten wenkt een mevrouw ons.
Ze roept vanuit het bovenraam van haar woning.
Mijn man! Hij is overleden, hij was in zes dagen weg”.
In de tuin liggen een aantal grafkransen.
“Het is verschrikkelijk”, vervolgt ze.

Ik probeer aan haar te vertellen dat wij ook een verlies hebben geleden omdat jij, onze zoon er niet meer bent maar ze verstaat me niet. “Ik ben doof” zegt ze, “Ik hoor niet wat je zegt. We hebben de bloemstukken in de tuin gelegd omdat hij zo gek was van zijn tuin”.

Als we onze wandeling vervolgen komen we haar na een tijdje weer tegen want ze houdt het in haar huis niet uit. Ik kan haar alsnog vertellen dat we ook heel verdrietig zijn vanwege onze zoon Bas.

Ik vraag of ze de aanwezigheid, de energie van haar man nog om zich heen voelt en ze bevestigt dat. “En de klok is om vijf over twaalf stil gaan staan, precies het tijdstip waarop mijn man is overleden”.

Bij mijn vriendin Joke is de klok om twaalf uur stil blijven staan in de nacht na jouw overlijden. De rouwdienst die we later hielden begon om twaalf uur.
Blijkbaar willen jullie vanuit de geesteswereld laten zien dat er nog een connectie is door dit soort verschijnselen te bewerkstelligen.
Het geeft mij troost.

Het helpt mij om ervan uit te gaan dat de geesteswereld nauw verbonden is met de onze. Er bestaat een website met gerelateerde you tube filmjes : channelingerik waarin een Amerikaanse jongen van jouw leeftijd, vijf jaar geleden, ook een einde aan zijn leven maakte met een pistoolschot. Zijn moeder die arts is en aanvankelijk alleen in wetenschap geloofde, maakt met behulp van een medium contact met hem.

Toen ik voor de eerste keer zo’n filmpje bekeek gaf me dat troost. Het was alsof jij me vertelde hoe het nu met je gaat. Erik beschrijft hoe hij na zijn overlijden zijn lichaam verlaat en ziet dat de politiemensen het in een grote zak stoppen. Precies hoe het bij jou gegaan is. En dat hij zich sinds zijn sterven volkomen vrij en gelukkig voelt. Omdat Erik nu verbonden is met de bron van alle wijsheid kan hij zeer diep ingaan op de levensvragen die zijn moeder via het medium aan hem stelt.

Ook ik bezocht enige tijd geleden een medium. Via haar kon ik vragen aan jou stellen. Jij antwoordde door haar heen. Ik heb je ondermeer gevraagd of je nu gelukkig bent en dat bevestigde je maar dat je het moeilijk vind om te zien hoe wij worstelen met jouw fysieke heengaan. Ook heb ik gevraagd wat ik van jouw overlijden kan leren.
“Jouw huidige leven staat in het teken van loslaten, je mobiliteit en gezondheid en het ultieme loslaten van je kind”.

In principe gaat het leven voortdurend over loslaten filosofeer ik later. En met onze eigen dood: het loslaten van ons lichaam. Er is volgens mij enorm veel moed nodig om een einde aan je eigen leven te maken zoals jij gedaan hebt. Via het medium zei je me dat je het leven niet aan kon. Daar kan ik me wat bij voorstellen.

Ook al mijn pijnlijke ideeën over jouw worstelen voordat je tot je finale daad kwam moet ik loslaten.

Liefs Mem

To burn up

2017-03-21-PHOTO-00000145

Lieve Bas,

In jouw zeventiende levensjaar ben jij gitaar gaan spelen. Je begon met een akoestische gitaar en later kocht je een elektrische.

Je ging op les en omdat je aanleg had kon je al snel van alles spelen.
Op de muziekschool heb je meegedaan aan een uitvoering en speelden jullie Sultans of Swing van the Dire Straits.

Jij deed de gitaarsolo aan het eind van het nummer.
Met het zelf bespelen van een instrument werd jouw liefde voor de muziek wakker.
Je vertelde me dat je het liefst professioneel gitarist was geworden. Dat kon nu niet meer volgens jou omdat je te laat was begonnen met spelen.
Je had dan op je achtste al moeten beginnen en dan alleen maar dag in dag uit gitaar spelen, niets anders, dus ook niet gamen. Je was een perfectionist en het was nooit goed genoeg.
Je was streng voor jezelf en ook streng voor anderen.

Je vond heel moeilijk om een studie en beroep te kiezen. Je vond ook dat de meeste mensen zichzelf voor de gek hielden. Met jarenlang werk te doen, hun hele leven werk te doen, waar ze niet gelukkig mee waren.
Oud worden was ook zoiets wat je totaal niet ambieerde. Het lichamelijk en geestelijk verval was voor jou een gruwel. Jong pieken was het ideaal.

Ik zei voor de grap weleens dat jij aan het Peter Pan syndroom lijdde. Niet groot willen worden voor immer jong blijven. Jij moest dan altijd lachen.

Better to burn up than to fade away was jouw motto.

Van mij had dat opbranden nog wel wat langer mogen duren.

Afgelopen zondag heb ik bij de Mot, een programma waarin gewone mensen een waargebeurd verhaal vertellen, ons verhaal verteld.
Dat heeft me goed gedaan. De mensen in de zaal hebben gelachen en een traan weggepinkt bij de anekdotes die ik over jou en mij verteld heb. Opa en papa waren er. En er waren  diverse vrienden, dat waardeerde ik zeer.

Ik had sterk het gevoel dat je erbij was. Dat je achter me stond.
Zoals je zo vaak achter me stond en me dan even vanuit de rolstoel optilde.

Liefs Mem

Edged in Blue

foto

Lieve Bas,

Gisteravond heb ik geheel gedachteloos ook voor jou de ontbijttafel gedekt.
Ik kwam erachter toen ik vanmorgen aan het ontbijt zat en jouw bordje zag staan.

Het is vandaag mijn verjaardag en of ik het wil of niet ik zit nu toch te huilen.
Op een dag als vandaag is het extra moeilijk. Moeilijk omdat jij er altijd op mijn verjaardag was en nu ben je er niet.
Er hangen vandaag voor het eerst ook geen slingers. Het is kaal en leeg.

Het voelt helemaal niet feestelijk en buiten huilt de natuur met me mee want het regent al uren.

Ik ben erachter gekomen dat rouw en verdriet niet lineair verlopen maar in cirkels. Net als de seizoenen. Je kan niet zeggen nu heb ik het achter de rug. Het komt gewoon steeds weer terug.

Ineens zit ik weer tussen de kale takken van een winterboom terwijl gisteren voor mijn gevoel de lente al aangebroken was. Alleen ons denken is lineair en gericht op resultaat. Het leven trekt zich daar niets van aan. En de dood al helemaal niet.

Wel weer lief alle felicitaties en woorden van de mensen die aan ons denken. Dat verzacht een beetje.

Liefs Mem