Coincidence?

C2B37EB5-3958-462C-8001-5EACD481E3D7.jpeg

Lieve Bas,

De dwarslaesie vereniging organiseerde in Lunteren dit afgelopen weekend een congres voor dwarslaesie patiënten.

Het onderwerp was voeding en beweging.  Er waren een viertal workshops waarin gezondheid en welbevinden centraal stonden.

Degene die het congres inleidde had onlangs een boek gemaakt dat Shine getiteld is.  Hij heeft voor het boek een aantal mensen met beperkingen geïnterviewd die ondanks hun handicap toch alles uit het leven proberen te halen.

Hij vroeg aan de zaal wie er ook wel eens een boek heeft geschreven. Ik stak mijn hand op en zei: ” Ik ben een boek aan het afronden waarin mijn overleden zoon Bas centraal staat. De titel is : Shine On”.

Weer een mooi voorbeeld dat toeval niet bestaat.

Liefs Mem

Advertenties

Silence

AC99C8D6-D8F9-4D4A-97CA-D867BF72F4EF.jpeg

Lieve Bas,

De laatste tijd heb ik niet zo frequent  naar jou geschreven. Het voelt of jij verder weg bent.

Er is een mooie mantra die bezingt hoe de individuele Ziel, (de rivier) de grote Eenheid,  (de Oceaan) bereikt en daarin op gaat.

Dat ik niet aan je schrijf betekent niet dat je uit mijn gedachten bent. Ook niet dat het verdriet om jouw heengaan minder is. Het verdrietig zijn is onderdeel geworden  van mezelf. Ik ben er vertrouwd mee geraakt. En zo kabbelen we op aarde door in de tijd.

Op jouw middelbare school heeft in November, een dertienjarige jongen een einde aan zijn korte leven gemaakt.

Ik ben daar stil van.

Ik kan me herinneren dat ik kort na jouw overlijden een gesprek had met de directrice en zorgcoördinator. De laatste verzekerde mij dat doodsgedachten niét leefden bij leerlingen van haar school.

Mijn reactie was dat het een gevaarlijke uitspraak is. Jij hebt acht jaar op deze school rondgelopen en bent niet meer bij ons.

Wie kan zeggen wat er werkelijk in een ander leeft?

Liefs Mem

Wabi Sabi

20181018_135502

Lieve Bas,

In Japan respecteert men de vergankelijkheid,  het verval. Ze hebben er een speciaal woord voor; Wabi Sabi. Het drukt verdriet en tegelijkertijd vreugde uit. Vreugde om de schoonheid. Verdriet vanwege de tijdelijkheid van het bestaan.

Dat spreekt me aan. De schoonheid van de tijdelijkheid en  het treuren omdat alles zal verdwijnen.
Zoals je weet schilder ik graag bloemen.  Voor mij zijn bloemen hèt symbool van de vergankelijkheid. Bloemen en vlinders. Ze hebben iets etherisch en ijls. Ze zijn van de aarde maar  ook van een ander, subtieler rijk.

De vlinder is door alle eeuwen niet alleen een symbool van de vergankelijkheid maar ook van de Ziel.

Bloemen en vlinders zijn er kortstondig. Op het toppunt van hun schoonheid is het verval kort daarna reeds zichtbaar. Bloemen en vlinders roepen verwondering en bewondering op juist omdat ze maar zo kort leven.

Jij en alle andere prachtige jonge mensen die al vertrokken zijn roepen eveneens verwondering, treurnis  en bewondering bij me op.  Dit weekend beleefden we onze derde Lotgenotendag georganiseerd door de Rogierhulstfoundation.
Alle ouders hadden een portret van hun overleden zoon of dochter meegenomen.  Ieder stak een kaarsje aan voor hun kind.

In jullie kortstondig bestaan is veel schoonheid en vergankelijkheid zichtbaar geworden. Dat geeft verdriet maar ook vreugde. Vreugde omdat jullie hebben geleefd.

liefs Mem

Just Passing By

IMG-20180925-WA0000 (1)

Lieve Bas,

Het is vandaag 23 jaar geleden dat jij op aarde kwam. Om 14.00 s’middags ben je met een keizersnede geboren. Je werd door vier dames begeleid in de operatiezaal. Je was een  prachtige baby. Niet  gehavend door de geboorte.
We waren zo blij met jouw komst!

De laatste tijd kan ik ervaren dat het lijkt alsof jij een droom bent geweest. Soms is het net of je nooit bestaan hebt, dat ik het me allemaal verbeeld heb. Een rare gewaarwording.

Je kwam, leefde een tijd met ons mee en bent weer vertrokken. Je was tijdens je aardse bestaan een toeschouwer.  Je observeerde en kon rake dingen zeggen over de eigenschappen van mensen. Dat deed je al toen je nog een kleine jongen was.

Je hebt je, zo voelt dat nu voor mij, nooit wérkelijk verbonden met de aarde. Je was een tijdelijke bezoeker.
In feite zijn we dat allemaal. En door jouw sterven ben ik veel meer gaan nadenken over mijn eigen eindigheid.  Mijn eigen dood.

We sterven iedere dag een beetje want al onze gevoelens en gedachten zijn tijdelijk.
Het boek “Het Nu van moment tot moment ” van Almaas is mij al geruime tijd behulpzaam. Almaas adviseert in zijn boek ieder moment te laten passeren zonder er een oordeel over te hebben. Dus een moment van boosheid of verdriet of vreugde te beleven en er verder van af te blijven.

Met mijn  zoektocht na jouw sterven hoopte ik een manier te vinden om met het verlies om te kunnen gaan. Ik ben een heel stuk wijzer geworden en heb allerlei kennis en wijsheid vergaard hoe je constructief kunt rouwen.  Echter ik kom steeds weer bij hetzelfde punt uit. Het verdriet en de pijn omdat jij er fysiek niet meer bent blijven onverminderd hetzelfde.

Ik kan ze niet ontlopen. Het is als een labyrint waarbij de weg iedere keer weer uitkomt bij pijn.
De pijn, de hartepijn is er en ebt weer weg.
Ik onderga het. Net zoals ik alle gevoelens en emoties onderga.
Volledig mens te  zijn betekent voor mij leven met alle gevoelens die zich aandienen.

Ik denk dat jij veel weerstand had tegen het leven zelf. De pijn, verdriet en teleurstelling  die onlosmakelijk met Leven verbonden zijn.

We kunnen er niet om heen. Hier op aarde moeten we leven met al deze tijdelijke voorbijgangers.

liefs Mem

Fields of Gold

299DBB87-7624-4F24-93D9-D3E80F7C92EC.jpeg

Lieve Bas,

“Vandaag was een veelbewogen dag”.
Dat kon jij als klein kind zeggen. En met een glimlach denk ik nu terug aan jouw vroegwijze woorden.

Dat het vandaag een veelbewogen dag zou worden wist ik vanmorgen toen ik opstond nog niet.

Ik ging wandelen met onze hond Noor op een groot veld. De zon scheen schitterend  over het wuivende gras en Noor rende er héérlijk in rond, achterna gezeten door haar eigen staart.

Als ik iets positiefs kan vinden in jouw  dood is het de ongelooflijke realisatie van de vergankelijkheid van alles. Dat ieder moment ten volle geleefd mag worden want het komt nooit meer terug. Een ochtendwandeling in het zonovergoten veld krijgt hierdoor een enorme intensiteit.
Ik kan zo’n moment ervaren alsof ik het voor het eerst, en voor het laatst beleef. Ten volle. Volledig aanwezig in het moment.
Ik ben je dankbaar dat je me dat hebt laten zien.

Vanmiddag was ik te gast op de verjaardag van een lieve vriendin. Het was een heel speciale verjaardag want er trad een bekende zanger op in de huiskamer.  Maarten, zo heet deze sympathieke man, zong onder meer het prachtige nummer: Fields of Gold  geschreven door Sting.

Het nummer ontroerde mij zeer. Het bracht me terug naar gelukkige momenten die ik met jou beleefd heb en naar de ochtend in het veld.

Maarten vertelde dat het nummer Fields of Gold ook vertolkt is door Eva Cassidy. een zeer begnadigd zangeres die vroeg is overleden. Haar vertolking belichaamt voor mij de vergankelijkheid.

Een veelbewogen dag omdat ik vandaag zo goed kon ervaren dat de vergankelijkheid, de schoonheid en Liefde,
hand in hand gaan. Juist in het besef van eindigheid is er schoonheid en Liefde.
Krijgt het leven intensiteit.

liefs Mem

Happy on the roof

BB2DAA0D-A259-41FE-B8F5-1F6E79F6F715.jpeg

Lieve Bas,

Op het balkon zit ik in de zwoele zomeravond lucht en kijk naar de poes van de buren.
En plotseling word ik overspoeld door een intens gevoel van geluk.

Geluk en dankbaarheid voel ik, omdat ik leef. Gewoon geluk om niets bijzonders.
Wonderlijk is het leven want ik had  nooit gedacht me ooit weer gelukkig te kunnen voelen.
Misschien ligt er onder het doorleefde verdriet, geluk en dankbaarheid te wachten.
Zijn verdriet en dankbaarheid twee kanten van dezelfde medaille.
Aanwezig en levend voel ik me. En onthecht. Vanuit de Stille ruimte in mezelf kan ik het geluksgevoel beleven en als er straks weer verdriet is, is dat ook oke.

Ik draai het nummer “Happy on the Roof”. Het weerspiegelt voor mij op dit moment mijn geluksgevoel.

Liefs Mem

Trapped in Time

foto

 

Lieve Bas,

“De onderste steen moet boven”, zo stelt staatssecretaris Paul Blokhuis van Volksgezondheid. Hij doelt op het feit dat nooit eerder zoveel jongeren een eind aan hun leven maakten als in 2017.
Hij wil grondig onderzoeken wat de oorzaak hiervan is. Ter preventie.

Op 24 augustus 2016 ben jij uit de tijd gestapt, heb je het aardse leven verlaten. En zijn wij, de nabestaanden noodgedwongen in een proces van het leven gestapt, waar we liever uit waren gebleven. Een levenslang proces van leren aanvaarden wat niet meer terug te draaien is.

Dat aanvaarden gaat met vallen en opstaan gepaard. Ik leer door de tijd heen dat het hele proces vanuit meerdere lagen valt te bezien. Het is voor mij, naast het dealen met alle emotionele verwikkelingen , een zoektocht naar de oorsprong en de zin van ons bestaan. Ik heb ontdekt dat jij voor een groot deel bijdroeg aan de de zin van mijn bestaan. En dat, nu jij er niet meer bent, het voor mij lastig is deze zingeving opnieuw te ontdekken en vorm te geven.

Mijn zoektocht bracht me onlangs bij een cursus Gnostiek. Gnostiek wordt vertaald als “Innerlijk Weten of Wijsheid van het Hart”.
Hermes Trismegistus is een Egyptisch wijze die gezien wordt als één van de oudste mensheidsleraren die voor onze jaartelling leefde. Hij zou Plato en Pythagoras hebben beïnvloed. Hermes stelt dat de mens een tweevoudig wezen is. Ons lichaam is gebonden aan ruimte en tijd, wordt geboren, leeft en sterft uiteindelijk. Alles wat vorm heeft, sterft. Onze wakkere Ziel echter, is ongebonden  aan ruimte en tijd. Is eeuwig. Dat wil zeggen: onze Ziel leeft buiten de tijd.

De realisatie dat er een Eeuwige Ziel is, is me behulpzaam bij het aanvaarden van jouw zelfgekozen dood. Om te aanvaarden moet ik uit de tijd, uit het denken stappen. Zoals  jij, als Ziel, uit het denken en uit de tijd bent gestapt, door je lichaam te verlaten.

Soms is de aanvaarding er helemaal en andere keren zit ik weer volop in het verzet en ben ik moe van steeds maar weer verdrietig zijn. Ik blijf je missen.

Ik kan begrijpen dat jij wilde ontsnappen aan de tijd en ruimte van de aarde. Je vond veel dingen op aarde onbegrijpelijk en niet de moeite waard. Je was er klaar mee.
Hermes legt uit dat we alleen kunnen ontsnappen aan het wiel van Karma en steeds weer opnieuw geboren worden en sterven, door onze Ziel wakker te maken. Onze Ziel wordt dan vrij.
Maar dat kan pas wanneer we het leven helemaal leven. Als we er vroegtijdig uitstappen moeten we hoe dan ook nog een keer terug komen, opnieuw op aarde incarneren.  Want onze Ziel kan pas ontwaken als we al onze lessen geleerd hebben.

Naar mijn idee maken zoveel jongeren in deze tijd een eind aan hun leven omdat ze de bezieling missen. Het contact met hun diepste Zelf. De Ziel die leiding geeft aan ons bestaan en verdieping en zingeving brengt. Het zou prachtig zijn als de ontwikkelingsweg van de Ziel een plek krijgt binnen het onderwijs en in de maatschappij. Wanneer jongeren leren vanuit bezieling te leven. En in zichzelf rust, inspiratie en vrede vinden. Niet in de dood maar in het leven.

 

Liefs Mem

Peace

basniagara

Lieve Bas,

Omdat het vanavond  zulk prachtig zacht weer is maakte ik een fietstochtje door de duinen naar de begraafplaats. Ik ging naast jouw graf zitten en was in Stilte. De Stilte van de begraafplaats en de Stilte in mezelf. Onder het verdriet van jou fysiek te moeten missen kon ik diepe Vrede ervaren. De tijd is op zulke momenten verdwenen en pas toen ik weer naar huis ging zag ik, dat er een half uur verstreken was.

Op de terugtocht naar huis verwonderde ik me over de diep gevoelde Vrede. In gedachten ging terug naar de weken die volgden op jouw sterfdag en begrafenis. Regelmatig verkeerde ik, in die tijd, met name in de nacht, in een staat van intense wanhoop.
Van niet weten waar ik het zoeken moest. Zo een wanhopig voelen dat ik dacht eraan te bezwijken. Dat gebeurde niet. Ik liet de wanhoop volledig toe. Was er niet bang voor.

Momenteel lees ik een boek: Genezen door te leven. De helende kracht van onze duistere emoties. Geschreven door Miriam Greenspan. De schrijfster benadrukt de noodzaak vooral te luisteren naar onze gevoelens van verdriet, angst en wanhoop. Pas als we ze volledig doorleven kunnen we genezen.
De wanhoop die ik in die dagen en nachten na jouw vertrek voelde is niet meer teruggekomen.  De wanhoop heeft me niet verzwolgen. Het verdriet is er, maar daaronder ook een Vrede. Ik stel me zo voor dat Vrede kan verschijnen wanneer alle gevoelens en emoties geleefd mogen worden. Dat er in ons menselijk systeem heelheid ervaren kan worden wanneer alles er mag zijn. Het Licht èn het duister.

Liefs Mem

Loneliness

E20EA287-7673-43CE-8BB5-C4E6FE2A3A77.jpeg

Lieve Bas,

We tried to talk it over
But the words got in the way
We’re lost inside
This lonely game we play

Bovenstaande teks is uit een nummer van de Carpenters, Masquerade, wat ik gisteren hoorde. Ik denk niet dat jij er ooit naar geluisterd heb. In gedachten hoor ik je zeggen. “Natuurlijk niet mem, dat is geen muziek”.
Het stuk gaat over het onvermogen te communiceren en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat.

Het verwoorden van onze belevingswereld is vaak zo moeilijk. Je kunt de ander maar tot op zekere hoogte bereiken.
De mensen die net zoals jij uit het leven zijn gestapt, hebben, zo voel ik, als een eiland geleefd. Een ongelooflijk eenzaam gevoel moet dat geven. Daarnaast is het zo alleen sterven, voor mij, de ultieme eenzaamheid.

Maar ook voor de achterblijvers is eenzaamheid een terugkerend thema. Het niet meer kunnen communiceren met je geliefde en achterblijven met zoveel vragen. Door moeten leven in een wereld die doordraait of er niets gebeurd is. Terwijl deze voor ons, de nabestaanden, op zijn kop staat. Niets is meer hetzelfde.

Volgens de psychiatrie is de rouwverwerking voor nabestaanden van een zelfdoding het meest gecompliceerd, omdat deze alle aspecten van het leven raakt.

Logisch dat boosheid daar ook een onderdeel van is. Wat heb je ons aangedaan. We staan met lege handen. Kunnen het niet meer goed maken. Ons brein wil altijd oplossingen maar die zijn er in dit geval niet.

Ook tussen ons ouders kan er eenzaamheid zijn. De verwerking van zoiets groots is zo individueel. En gaat vaak ongelijk op. Zie elkaar dan maar weer te bereiken.

Als ik verder filosofeer over eenzaamheid is dat, zo denk ik, het meest existentiële thema van ons mensen. En tevens het uitgangspunt tot het maken van verbindingen. Met onze Ziel, onze medemens en de natuur. Wanneer we verbindingen kunnen leggen verdwijnt de afgescheidenheid. Verdwijnt de eenzaamheid. De verbinding met onze Ziel maakt dat ons gevoel van afgescheidenheid wordt opgeheven. Miste jij de bezieling? In jezelf en in de wereld om je heen? Had je jouw hart op slot gedaan?

Deze blog wil ik eindigen met een deel van het nummer getiteld: Island van Simon en Garfunkel wat over eenzaamheid gaat. En waarvan ik zeker weet dat jij deze muziek waardeerde.

Island

Don’t talk of love
But I have heard the words before
It’s sleeping in my memory
I won’t disturb the slumber
Of feelings that have died

If I never loved I never would have cried
I am a rock I am an island

I am shielded in my armor
Hiding in my room
Sequid in my womb
I touch no one and no one touches me

And a rock feels no pain
And an island never cries

Liefs mem

Verstuurd vanaf mijn iPad

Eternity

foto (1)

Lieve Bas,

Morgen vertrekt onze grote vriend Rowan naar de eeuwige jachtvelden.
Het gaat niet meer, hij is op. Hij wil wel maar zijn oude lijfje weigert dienst.
Heel verdrietig ben ik maar voor hem ook blij.

Vanmorgen zag ik hem in een visioen samen met jou over de velden lopen. Weer jong.
Jullie zagen er gelukkig uit. Allebei vrij.

Ik stel me zo voor dat jij hem morgen komt ophalen en hem naar het Licht begeleidt.

Eén van de dingen die jouw vertrek mij geleerd heeft is mijn ongelooflijke gehechtheid aan de vorm. Zoals ik nu ook Rowan graag bij me zou willen houden. Tegen beter weten in.

Ook de gehechtheid aan mijn eigen vorm komt aan het licht. Mijn vereenzelfiging met mijn lichaam, mijn gevoelens, mijn verstand. Het naderende vertrek van Rowan brengt me aan het filosoferen.

Zo doet het verstand doet ons geloven dat we een afgescheiden persoon zijn die los staat van al het andere.
In werkelijkheid is er één grenzeloos veld waarin alle levensvormen verbonden zijn en een ontzagwekkend veld van grenzeloos bewustzijn vormen.

Dat grenzeloze bewustzijn neemt alle mogelijke vormen aan. En de vorm verandert voortdurend. Wordt geboren en sterft weer. Het bewustzijn niet. Het is een ongedeeld eeuwig veld. En dat wat we in werkelijkheid zijn, los van de vorm, is bewustzijn.
Jij hebt jouw vorm verlaten of de vorm heeft jou verlaten maar wat jij ten diepste bent is er.

Dat wat ik ten diepste ben, het levend bewustzijn, kan niet dood want het is nooit geboren. Mijn verstand kan dat niet bevatten omdat het lineair is. Voor mijn brein zit er aan alles een begin en een eind net als aan de tijd. Maar in de eeuwigheid, het ontbreken van de tijd. Is deze logica weg.

Het geeft me troost te weten dat jij op Rowan staat te wachten morgen. Zoals jij straks ook op Vincent en mij wacht, als wij onze reis voortzetten in de Eeuwigheid.

Liefs Mem